ಹೃದಯದ ಮಿಡಿತ

ಬೆಟ್ಟಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ತಿಂಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಖಾರವಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಘಮ ಘಮನೆ ತುಂಬಿತ್ತು. ಮಾಯಾಳ ಗೆಳತಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಆಸೆಯಿಂದ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಮಾಯಾ ಮಾತ್ರ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಗೆಳತಿ ರೇಖಾ ಕೇಳಿದಳು, 'ಮಾಯಾ, ನೀ ಯಾಕೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ? ಈ ತಿಂಡಿ ಎಷ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿದೆ ನೋಡು!' ಮಾಯಾ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದಳು, 'ಕೃಷ್ಣ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಏನನ್ನಾದರೂ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಖಾರವಾಗಿ ತಿಂದರೆ, ಆ ಉಷ್ಣತೆ ಅವನಿಗೆ ನೋವು ನೀಡಬಹುದು ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಅವನ ನೋವೇ ನನ್ನ ನೋವು.' ಮಾಯಾಳ ಈ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯು, ಪ್ರೀತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುವ ಗುಣವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು.