ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; எதற்கெடுத்தாலும் கோபப்படுவான், மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் சொற்களைப் பேசுவான். அவனது இதயம் ஒரு காய்ந்த பூவைப் போல இருந்தது. ஒரு நாள், அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு சிறிய செடியைக் கொடுத்து, 'கவின், இந்தச் செடியைப் போலவே உன் மனதையும் வளர்த்துக் கொள்' என்றார்.
தாத்தா தொடர்ந்தார், 'நம் மனம் ஒரு மலர் போன்றது. அதில் அன்பு, அமைதி மற்றும் இறைவனின் நினைவுகள் எனும் நீரை ஊற்றினால் மட்டுமே அது மலரும். அந்தப் பரம்பொருளின் பாதங்களைச் சரணடைபவர்கள், அதாவது எப்போதும் நல்ல எண்ணங்களோடும், தூய்மையான மனதோடும் இருப்பவர்கள், இந்த உலகத்தில் என்றும் நிலைத்து நிற்பார்கள்.'
கவின் இதைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டான். அவன் மெல்ல மெல்லத் தன் கோபத்தைக் குறைத்துக்கொண்டான். மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணத்தைப் பெற்றான். அவன் தன் மனதைக் கவனித்தபோது, அங்கு ஒரு அமைதி பரவுவதை உணர்ந்தான். அவன் செய்த நற்செயல்களும், அவன் வளர்த்த தூய்மையான குணமும் அவனுக்குச் சமூகத்தில் மிகுந்த மதிப்பையும், மனநிறைவையும் தந்தது. அவன் வெறும் புகழால் மட்டுமல்ல, தன் உயர்ந்த குணங்களால் காலத்திற்கும் நிலைத்து நிற்கத் தொடங்கினான்.
