ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀವು ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಲೀವು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಒಣಗಿದ ಹೂವಿನಂತೆ ಅದು ಜೀವವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಾತ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಲೀವು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ಹೂವಿನಂತೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯ ಕಳೆಗಳು ಬೆಳೆದರೆ ಅದು ಬಾಡಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೈವಿಕ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದರೆ, ಅದು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತದೆ.'
'ಅದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ, ತಾತ?' ಲೀವು ಕೇಳಿದನು.
'ಮನಸ್ಸಿನ ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುವವರು, ಅಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಉನ್ನತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ,' ಎಂದು ತಾತ ವಿವರಿಸಿದರು.
ಲೀವು ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿತನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೈವಿಕತೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ, ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು. ಅವನ ನಡವಳಿಕೆ ಬದಲಾದಂತೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವು.
