ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய குளமும், பசுமையான வயல்களும் இருந்தன. ஒரு கோடை காலத்தில், பல வாரங்களாக மழை பெய்யவில்லை. நிலமெல்லாம் வெடித்துச் சிதறி, செடி கொடிகள் எல்லாம் வாடிப் போயின. கதிரின் செல்ல நாய்க்குட்டியான 'மணி' கூட தண்ணீர் இல்லாமல் சோகமாகத் தரையில் படுத்திருந்தது.
கதிர் வருத்தத்துடன் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, ஏன் இந்தத் தரை இவ்வளவு வறண்டு போயிருக்கிறது? ஏன் எங்கும் பச்சை நிறம் தெரியவில்லை?'
தாத்தா கதிரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, வானத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார், 'கதிர், இந்தத் தரைக்கும் வானத்திற்கும் ஒரு ரகசியத் தொடர்பு இருக்கிறது. மேகத்திலிருந்து ஒரு துளி மழை கூட விழவில்லை என்றால், இந்த மண்ணுக்குள் இருக்கும் உயிர் துளிர்க்க முடியாது. மழைதான் இந்த உலகத்தின் உயிர்நாடி.'
அடுத்த சில நாட்களாகவே வானம் கருத்தது. மெல்லத் தொடங்கிய மழைத்துளிகள் மண்ணைத் தொட்டவுடன், கதிர் பார்த்த அந்த வறண்ட நிலம் மெல்ல மெல்ல உயிர் பெறத் தொடங்கியது. சில நாட்களில், காய்ந்து போன இடங்களில் சிறிய பச்சைத் துளிர்கள் தலைகாட்டத் தொடங்கின. மணியும் உற்சாகமாக ஓடி விளையாடியது. கதிர் புரிந்து கொண்டான்: வானத்திலிருந்து பெய்யும் அந்த ஒரு துளிதான், இந்த உலகத்தின் அழகையும் உயிரையும் தீர்மானிக்கிறது.
