அறிவும் அடக்கமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி; பள்ளியில் எப்போதும் முதலிடம் பிடிப்பான். அவனிடம் நிறைய புத்தகங்கள் இருந்தன, அவனுக்குத் தெரியாத விஷயங்களே இல்லை என்று அவன் நினைத்தான். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் ஒருவரிடம் கதிர் பெருமையாகப் பேசினான், 'தாத்தா, எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நான் நிறையப் படித்திருக்கிறேன்!' என்று கூறினான். பெரியவர் புன்னகைத்துவிட்டு, 'கதிர், நீ கற்றது உன் அறிவை வளர்த்திருக்கலாம், ஆனால் அந்த அறிவைத் தந்த இறைவனின் அருளையும், பணிவையும் நீ மறந்தால், அந்தப் படிப்பு எதற்கு?' என்று கேட்டார். கதிர் யோசித்தான். அன்று இரவு, அவன் தன் பாடப்புத்தகங்களை மட்டும் பார்க்காமல், உலகத்தின் ஆழத்தையும், தனக்குத் தெரியாத விஷயங்களையும் எண்ணிப் பார்த்தான். உண்மையான அறிவு என்பது வெறும் தகவல்கள் அல்ல, அது ஒரு மனிதனைப் பணிவாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அடுத்த நாள் முதல், கதிர் கல்வியுடன் சேர்த்து, மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், இறைவனிடம் பணிவாகவும் இருக்கத் தொடங்கினான். அவனது அறிவு இப்போது அவனுக்குத் தலைக்கனம் கொடுக்கவில்லை, மாறாகப் பிறருக்கு உதவும் கருணையைத் தந்தது.