ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. அவனுக்கு எதற்கெல்லாம் ஆசை, எது பிடிக்காது என்ற பிடிவாதம் அதிகம். ஒரு புதிய பொம்மை கிடைக்காவிட்டால் அழுவான், ஒரு விளையாட்டுத் தோல்வி அடைந்தால் கோபப்படுவான்.
அவன் தாத்தா ஒரு முதியவர், எப்போதும் அமைதியாக இருப்பார். ஒரு நாள், மாறன் தனது நண்பன் ரவியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். ரவி ஒரு அழகான மரக்கட்டையை வைத்து ஒரு அழகான கப்பல் செய்திருந்தான். அதை பார்த்ததும் மாறனுக்கு ஆசை வந்தது. 'அது எனக்கு வேண்டும்! அது எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்!' என்று கத்தினான். ரவி மறுத்ததும், மாறன் கோபப்பட்டு விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு அழுதுகொண்டே வீட்டிற்கு வந்தான்.
மாறன் தன் தாத்தாவைப் பார்த்து, 'தாத்தா, எனக்கு எல்லாம் பிடிக்கவில்லை, எல்லாம் வேண்டும்! ஏன் எனக்கு மட்டும் இவ்வளவு கஷ்டம்?' என்று கேட்டான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே அவனை அருகில் அமர வைத்தார். 'மாறா, நீ எதற்கெல்லாம் ஆசைப்படுகிறாயோ, அது கிடைக்காதபோது நீ வருத்தப்படுகிறாய். எதற்கெல்லாம் வெறுக்கிறாயோ, அது நடக்கும்போது நீ கோபப்படுகிறாய். இந்த ஆசையும் வெறுப்பும் தான் உனக்குத் துன்பத்தைத் தருகிறது. இறைவனின் குணத்தைப் பார், அவனுக்கு எந்த ஆசையும் இல்லை, எந்த வெறுப்பும் இல்லை. அவன் எதையும் பிடிவாதம் பிடிக்க மாட்டான். நீயும் அந்த அமைதியைத் தேடினால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் உன்னைத் துன்பம் நெருங்காது' என்றார்.
மறுநாள், மாறன் மீண்டும் விளையாடச் சென்றான். அப்போது ஒரு சிறு விபத்து ஏற்பட்டு அவனது விளையாட்டுப் பொருள் உடைந்து போனது. பழைய மாறன் என்றால் அழுது புலம்பியிருப்பான். ஆனால், அன்று அவன் அமைதியாக இருந்தான். 'பரவாயில்லை, இதைச் சரி செய்யலாம் அல்லது வேறு ஒன்றை செய்யலாம்' என்று நினைத்தான். அவனது மனதில் இருந்த அந்த அமைதி, அவனுக்கு ஒரு பெரிய நிம்மதியைத் தந்தது. அன்று முதல் மாறன் எதற்கும் அளவுக்கதிகமான ஆசைப்படாமல், எதையும் வெறுக்காமல் மகிழ்ச்சியாக இருக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.
