ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಸಿಗಲೇಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು ಅಥವಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಅಥವಾ ಅತಿಯಾದ ಅಸಹ್ಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ತಾತ ಮಾಧವ ಅವರು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಕಬೀರ್ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಬೀರ್ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಆರ್ಯನ್ಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕಬೀರ್ ಅದನ್ನು ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ, ಆರ್ಯನ್ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು.
'ತಾತಾ, ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಕು! ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು.
ತಾತಾ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಆರ್ಯನ್, ನಿನಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಅದು ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಕೋಪವೇ ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ದೇವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಅಸಹ್ಯಗಳಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಯುವವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟಗಳು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನೂ ಕೂಡ ಆ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು.'
ಮರುದಿನ ಆಟವಾಡುವಾಗ ಆರ್ಯನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಮಣ್ಣಿನ ಶಬ್ದಿ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಹಳೆಯ ಆರ್ಯನ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಇಂದು ಅವನು ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದನು. 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಸುಖಮಯ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
