ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. ఆర్యన్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది. అతనికి ఏదైనా కావాలనుకుంటే అది వెంటనే దక్కాలి, లేదంటే అతను విపరీతంగా ఏడవడం లేదా కోపగించుకోవడం చేసేవాడు. అతనికి ప్రతి విషయంలోనూ 'నాకు ఇది కావాలి' లేదా 'నాకు ఇది వద్దు' అనే మొండితనం ఉండేది.
అతని తాతయ్య మాధవ్ గారు చాలా ప్రశాంతంగా ఉండేవారు. ఒకరోజు ఆర్యన్ తన స్నేహితుడు కబీర్తో ఆడుకుంటున్నప్పుడు, కబీర్ దగ్గర ఉన్న ఒక అందమైన చెక్క బొమ్మను ఆర్యన్ కావాలనుకున్నాడు. కానీ కబీర్ ఇవ్వనని చెప్పగానే, ఆర్యన్ కోపంతో ఇంటికి వచ్చేసాడు.
'తాతయ్యా, నాకు అంతా కావాలి! నాకు ఏదీ నచ్చడం లేదు!' అని ఆర్యన్ ఏడుస్తూ అన్నాడు.
తాతయ్య ఆర్యన్ను దగ్గరకు పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'బాబు, నీకు ఏదైనా కావాలని ఆశపడటం వల్ల, అది దక్కనప్పుడు నువ్వు బాధపడతావు. ఏదైనా నచ్చనప్పుడు కోపపడుతుంటావు. కానీ ఆ దేవుడిని చూడు, ఆయనకు ఎలాంటి ఆశలు లేవు, ఎలాంటి ద్వేషం లేదు. ఆయన మనసు ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. నువ్వు కూడా ఆ ప్రశాంతతను అలవాటు చేసుకుంటే, ఏ కష్టమైనా నిన్ను బాధించలేదు.'
మరుసటి రోజు ఆడుకుంటున్నప్పుడు ఆర్యన్ ఇష్టపడే మట్టి బొమ్మ విరిగిపోయింది. పాత ఆర్యన్ అయితే అరిచి ఏడ్చేవాడు, కానీ ఈరోజు తాతయ్య మాటలు గుర్తు తెచ్చుకుని ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. 'పర్వాలేదు, దీన్ని సరిచేయవచ్చు లేదా ఇంకేదైనా ఆడుకోవచ్చు' అని అనుకున్నాడు. ఆ క్షణం అతని మనసుకి ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. ఆశలు, ద్వేషాలు తగ్గించుకుంటే జీవితం ఎంత సంతోషంగా ఉంటుందో ఆర్యన్కు అర్థమైంది.
