ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. ఆర్యన్ చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి చిన్న విషయాలకే కోపం వచ్చేసేది. అతని మనసు ఎప్పుడూ అశాంతితో, ఒక వాడిపోయిన పువ్వులా ఉండేది.
ఒకరోజు అతని తాతగారు ఆర్యన్ను పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'ఆర్యన్, మన మనసు ఒక సున్నితమైన పువ్వు వంటిది. అందులో కోపం, అసూయ అనే కలుపు మొక్కలు పెరిగితే అది వాడిపోతుంది. కానీ మనం దైవచింతనతో, ప్రేమతో దానిని పోషిస్తే అది అద్భుతంగా వికసిస్తుంది.'
'అంటే ఏమిటి తాతయ్యా?' అని ఆర్యన్ అడిగాడు.
'మనసు అనే పువ్వుపై నివసించే ఆ పరమాత్మ పాదాలను శరణ్యులై, ఎప్పుడూ మంచి ఆలోచనలతో, పవిత్రమైన మనస్సుతో ఉండేవారు ఈ లోకంలో ఎప్పటికీ చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతారు,' అని తాతగారు వివరించారు.
ఆర్యన్ ఆ మాటలను గుండెల్లో పెట్టుకున్నాడు. అతను తన కోపాన్ని తగ్గించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఇతరుల పట్ల దయతో, ప్రేమతో ఉండటం నేర్చుకున్నాడు. అతని మనసు ప్రశాంతంగా మారిన కొద్దీ, అతని ప్రవర్తనలో మార్పు వచ్చింది. అందరూ అతన్ని గౌరవించడం మొదలుపెట్టారు. కేవలం తెలివితేటల వల్ల మాత్రమే కాకుండా, అతనిలోని మంచి గుణాల వల్ల అతను అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిచాడు. తన మనసును పవిత్రంగా ఉంచుకోవడం వల్ల జీవితం ఎంత గొప్పగా మారుతుందో అతను గ్రహించాడు.
