ವಿಜಯನಗರದ ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ಪ್ರಾಣಿ ಎಂದು ಮಂತ್ರಿಗಳು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ, ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಶಿಸ್ತಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯರು ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. "ಯಾರ ಬೆಕ್ಕೋ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ನಿಖರವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಲಾಗುವುದು" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.
ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ದಿನ, ಅರಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ನಿಯಮವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರು. "ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಕ್ಕಿನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯ ಹಾಲು ಇಡಲಾಗುವುದು. ನಾವು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲೇ ಹಾಲು ಕುಡಿಯಲು ಬರುವ ಬೆಕ್ಕು ಸೋತಿತೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದು. ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುವ ಬೆಕ್ಕೇ ವಿಜೇತರು."
ಹಾಲು ಇಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಹಠಾತ್ತನೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಯಲು ಓಡಿದವು. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದವು. ಆದರೆ ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಬೆಕ್ಕು ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಅದು ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೇ ಇಲ್ಲ.
ರಾಜರು ಸಂತೋಷದಿಂದ, "ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಬೆಕ್ಕೇ ನಿಜವಾದ ವಿಜೇತರು!" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳ ಚೀಲವನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, "ತೇನಾಲಿ, ನಿನ್ನ ಬೆಕ್ಕು ಇಷ್ಟು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಲಿತಿತು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ತೇನಾಲಿ ರಾಮರು ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದರು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಇದು ಯಾವುದೇ ಮಾಯೆಯಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಬಿಸಿ ಹಾಲು ನೀಡಿದ್ದೆ. ಅದು ಅವಸರದಿಂದ ಕುಡಿಯಲು ಹೋದಾಗ ಅದರ ನಾಲಿಗೆ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ, ನಾನು ಹೇಳುವವರೆಗೆ ಅದು ಏನನ್ನೂ ಮುಟ್ಟದೆ ಕಾಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿತು."
ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು.
Moral
ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು.
