அழகிய மலைப்பாதைகளைக் கொண்ட ஒரு ஊருக்கு விக்கிரமன் என்ற புத்திசாலி பயணி பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான். அவன் செல்லும் வழியில் ஒரு அடர்ந்த காடு இருந்தது. அந்த காட்டைப் பற்றிப் பயங்கரமான கதைகள் உலவின; அங்குள்ள திருடர்கள் வழிப்போக்கர்களைத் தாக்கித் தன்னிடம் உள்ள பொன் மற்றும் பொருட்களைத் திருடிவிடுவார்கள் என்று மக்கள் பயந்தார்கள்.
விக்கிரமன் பயப்படாமல் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். அப்போது, கவலையுடன் காணப்பட்ட ஒரு வழிப்போக்கன் அவனிடம் வந்து, "ஐயா, நான் தனியாகப் பயந்து கொண்டே நடக்கிறேன். உங்களோடு சேர்ந்து வர அனுமதித்தால் எனக்குப் பயமில்லை" என்று கேட்டான். அந்தப் பயணியின் கண்களில் ஒருவிதத் தந்திரம் தெரிந்தாலும், விக்கிரமன் அவனைக் கூட்டிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினான்.
உண்மையில், அந்தப் பயணியின் பெயர் சோமு. அவன் ஒரு திருடன். வழிப்போக்கர்களுடன் சேர்ந்து பயணித்து, அவர்கள் உறங்கும் போது அவர்களின் பைகளைத் திருடுவதே அவனது வேலையாக இருந்தது. அன்று இரவில் ஒரு சிறிய விடுதியில் இருவரும் தங்கினார்கள். நள்ளிரவில் சோமு மெதுவாக எழுந்து விக்கிரமனின் பையைத் திருட முயன்றான். ஆனால், அந்தப் பையில் ஒரு பைசா கூட இல்லை! சோமுவுக்குப் பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. 'இவ்வளவு தூரம் வரும்போது பையில் நிறையப் பணம் இருந்ததே, இப்போது எப்படி மறைந்தது?' என்று நினைத்துக் கொண்டு, பயந்துபோனது போல விக்கிரமனிடம் சென்று படுத்துக்கொண்டான்.
மறுநாள் காலை, அவர்கள் ஒரு பெரிய ஆற்றின் கரையோரம் தங்கியிருந்தனர். சோமு மீண்டும் விக்கிரமனின் பையைத் திருட முயற்சி செய்தான். ஆனால், மீண்டும் பையில் ஏதுமில்லை. சோமுவுக்குத் தலை சுற்றியது. 'நிச்சயமாக விக்கிரமன் ஏதோ மறைத்து வைத்திருக்கிறார்' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
மதிய வேளையில், அவர்கள் ஒரு பழக்கடைக்குச் சென்றனர். விக்கிரமன் மிகவும் நிதானமாகத் தனது பையைத் திறந்து, அதிலிருந்து பல தங்கக் காசுகளை எடுத்து கடைக்காரரிடம் கொடுத்துப் பழங்களை வாங்கினான். இதைப் பார்த்த சோமு அதிர்ச்சியடைந்தான். 'பையில் பணம் இல்லை என்று நினைத்தேன், ஆனால் இவ்வளவு பணம் எப்படி வந்தது?' என்று வியந்தான்.
விக்கிரமன் சோமுவின் முகத்தைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தான். "ஏன் சோமு, பையில் பணம் இல்லை என்று கவலைப்படுகிறாயா?" என்று கேட்டான். சோமு பயந்துபோய், "ஐயா, உங்கள் பையில் பணம் இருந்ததே, அது எங்கே போனது?" என்று கேட்டான்.
விக்கிரமன் அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னான், "நீ திருட வரும்போது, நான் உன் கண்களுக்குத் தெரியாமல் பணத்தை எடுத்து எனது மற்றொரு மறைவான பையில் வைத்துவிடுவேன். நீ பையைத் தேடிப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, மீண்டும் அந்தப் பணத்தை எடுத்து உன்னுடைய பையிலேயே போட்டுவிடுவேன். நீ திருடியதாக நினைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாகப் போகலாம் என்றுதான் அப்படிச் செய்தேன்!"
தனது தந்திரம் விக்கிரமனின் புத்திசாலித்தனத்தால் முறியடிக்கப்பட்டதைக் கண்ட சோமு, வெட்கமும் பயமும் கொண்டு அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்.
பாடம்
தவறான எண்ணம் கொண்டவர்கள் எவ்வளவு தந்திரம் செய்தாலும், புத்திசாலித்தனத்தால் அவர்களை வீழ்த்த முடியும்.
