ವಿಕ್ರಮ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಪರ್ವತದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿತ್ತು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಹಣವನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಜನರು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು.
ವಿಕ್ರಮನು ಭಯಪಡದೆ ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಸೋಮು ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದು, "ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ನಡೆಯಲು ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬರಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಸೋಮುವಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಂಶಯ ಬಂದರೂ ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ ಸೋಮು ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳ! ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಮಲಗಿದಾಗ ಅವರ ಚೀಲದಿಂದ ಹಣ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುದು ಅವನ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಧರ್ಮಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ವಿಕ್ರಮನ ಚೀಲವನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಸೋಮು ಗಾಬರಿಯಾದನು.
ಮರುದಿನ ಅವರು ಒಂದು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮು ಮತ್ತೆ ಚೀಲವನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು, ಆದರೂ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅವರು ಒಂದು ಹಣ್ಣಿನ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಚೀಲದಿಂದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸೋಮು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡನು.
ವಿಕ್ರಮನು ಸೋಮುವನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಏನಾಯಿತು ಸೋಮು, ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಸೋಮು ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ, "ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಈಗ ಹೇಗೆ ಹಣ ತಂದಿರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ವಿಕ್ರಮನು ಹೇಳಿದನು, "ನೀನು ಚೀಲ ಕದಿಯಲು ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಹಣವನ್ನು ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಹುಡುಕಾಟ ಮುಗಿಸಿ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹಣವನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಕಳ್ಳನೆಂದು ತಿಳಿಯಬಾರದೆಂದು ನಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ."
ತನ್ನ ತಂತ್ರವು ವಿಫಲವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಸೋಮು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋದನು.
Moral
ತಪ್ಪಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರು ಎಷ್ಟೇ ಚಾಣಾಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರೂ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಂದ ಸೋಲಲೇಬೇಕು.
