விஜயநகர பேரரசின் அரசவை ஒருநாள் பெரும் விவாதத்தால் நிறைந்திருந்தது. அமைச்சர்கள் அனைவரும், "விலங்குகளிலேயே எது மிகவும் கீழ்ப்படியும் குணம் கொண்டது?" என்று விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். இறுதியில், "பூனைகளே சிறந்தவை, அவை மனிதர்களின் கட்டளைக்கு மிகச் சரியாகக் கீழ்ப்படியும்" என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்.
இதைக் கேட்ட கிருஷ்ண தேவராயர், ஒரு போட்டியை நடத்த முடிவு செய்தார். "யாரது பூனை நான் சொல்லும் கட்டளையைத் தாமதமின்றி மிகச் சரியாகச் செய்கிறதோ, அவருக்குப் பெரும் பரிசு வழங்கப்படும்" என்று அறிவித்தார்.
போட்டி நாள் வந்தது. அரண்மனைத் திடலில் பல விலங்கு வளர்ப்பவர்கள் தங்களது அழகான பூனைகளுடன் கூடியிருந்தனர். போட்டித் தொடங்கும் முன், முதலமைச்சர் ஒரு விசித்திரமான விதியைக் கூறினார். "ஒவ்வொரு பூனைக்கும் முன்னால் ஒரு கிண்ணம் பால் வைக்கப்படும். நாம் கட்டளையிடுவதற்கு முன்பே எந்தப் பூனை பாலைத் தொடிகிறதோ, அது தோல்வியடைந்ததாகக் கருதப்படும். பொறுமையாகக் காத்திருக்கும் பூனையே வெற்றியாளன்!"
அனைத்து பூனைகளுக்கும் பால் கொண்டு வரப்பட்டது. பார்த்தவுடன் ஆவலுடன் ஓடிச் சென்று பாலைக் குடிக்கத் தொடங்கிய பூனைகள் பலவும் தோல்வியடைந்தன. ஆனால், தெனாலி ராமனின் பூனை மட்டும் அசையாமல், ஒரு மூலையில் அமைதியாக அமர்ந்து அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அது பாலைத் தொடவே இல்லை.
அரசர் மகிழ்ச்சியுடன், "தெனாலி ராமனின் பூனைதான் உண்மையான வெற்றியாளர்!" என்று கூறி, அவருக்குப் பொற்காசுகள் அடங்கிய மூட்டையை வழங்கினார். அனைவரும் ஆச்சரியத்துடன், "தெனாலி, உன் பூனை இவ்வளவு ஒழுக்கமாக எப்படி மாறியது?" என்று கேட்டனர்.
தெனாலி ராமன் புன்னகையுடன் விளக்கினார். "அரசே, இது ஒன்றும் மந்திரமல்ல. சில நாட்களுக்கு முன்பு, எனது பூனை மிகவும் ஆசையாக இருந்தபோது, நான் அதற்குச் சூடான பாலைக் கொடுத்தேன். அது அவசரமாகக் குடிக்க முயன்றதால், அதன் நாக்குச் சுட்டுக்கொண்டது. அன்று முதல், நான் அனுமதி கொடுக்கும் வரை அது எதையும் தொடாமல் காத்திருக்கும் பழக்கத்தைப் பழகிக்கொண்டது."
தெனாலி ராமனின் பொறுமையும், அவர் பூனைக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பயிற்சியும் அனைவரையும் வியக்க வைத்தது.
பாடம்
முறையான பயிற்சியும் பொறுமையும் எந்த ஒரு செயலையும் வெற்றிகரமாக மாற்றும்.
