ఒక పెద్ద నగరంలోని రద్దీగా ఉన్న రోడ్డుపై ప్రజలందరూ తమ పనుల్లో మునిగిపోయి వేగంగా వెళ్తున్నారు. వాహనాల శబ్దం, మనుషుల హడావిడితో ఆ ప్రాంతం ఎప్పుడూ సందడిగా ఉండేది. ఆ రోడ్డు పక్కన ఒక వృద్ధుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆయనకు చూపు లేదు. ఆయన ముందు ఒక చిన్న బోర్డు ఉంది, దానిపై 'నాకు చూపు లేదు, దయచేసి సహాయం చేయండి' అని రాసి ఉంది. కానీ, ఆ వేగవంతమైన ప్రయాణంలో ఎవరూ ఆయనను పట్టించుకోలేదు. చాలామంది ఆయనను చూసి కూడా వెళ్ళిపోయారు.
అక్కడ ఆర్య అనే చిన్న బాలుడు నిలబడి ఉన్నాడు. ఆ వృద్ధుడి ఒంటరితనాన్ని చూసి అతనికి చాలా బాధ కలిగింది. ఆర్యకు ఒక ఉపాయం తట్టింది. అతను మెల్లగా వృద్ధుడి దగ్గరకు వెళ్లి, 'తాతగారు, మీ బోర్డు మీద నేను ఏదైనా రాయవచ్చా?' అని అడిగాడు. వృద్ధుడు సంతోషంగా తల ఊపారు.
ఆర్య తన బ్యాగులో నుండి ఒక మార్కర్ తీసి, ఆ బోర్డు మీద చాలా అందమైన మాటలను రాశాడు. రాసి ముగించిన తర్వాత, అతను అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
కొద్దిసేపటికే ఒక అద్భుతం జరిగింది. ప్రజలు ఆ వృద్ధుడిని చూసి ఆగి, ఆయనకు సహాయం చేయడం మొదలుపెట్టారు. వృద్ధుడికి చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆయన పక్కనే ఉన్న ఒక వ్యక్తిని, 'బాబు, ఇప్పుడు నా బోర్డు మీద ఏముంది?' అని అడిగారు.
ఆ వ్యక్తి నవ్వుతూ, 'తాతగారు, ఇప్పుడు అక్కడ ఇలా ఉంది: ఈ ప్రపంచం చాలా అందమైనది, ఈ అందమైన రోజును ఆనందించండి!' అని చెప్పాడు. వృద్ధుడి కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి. ఆర్య చేసిన ఆ చిన్న మార్పు, ఆ వృద్ధుడి జీవితంలో పెద్ద మార్పును తెచ్చింది.
Moral
ఇతరుల దృక్పథాన్ని సానుకూలంగా మార్చడమే నిజమైన సాయం.
