ஒரு அடர்ந்த பச்சைக்காட்டில் பல வண்ணப் பறவைகள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தப் பறவைகள் அங்கிருந்த பழங்களையும் விதைகளையும் பகிர்ந்து உண்டு வாழ்ந்து வந்தன. ஆனால், அந்த அமைதி ஒருநாள் கலைந்தது. ஒரு கூட்டமான நரிகள் அந்தப் பகுதிக்கு வந்தன. நரிகளின் வருகையால் பறவைகள் மிகுந்த அச்சமடைந்தன.
தங்களை எவ்வாறு பாதுகாப்பது என்று யோசித்த பறவைகள், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் உச்சியில் ஒரு உயரமான கண்காணிப்புத் தளத்தை உருவாக்கின. அந்தத் தளத்திலிருந்து காட்டைத் தூரத்தில் இருந்தே பார்க்க முடியும். ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்தன: ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பறவை அந்தத் தளத்தில் அமர்ந்து காவல் காக்க வேண்டும். நரிகள் வந்தால் சத்தமிட்டு மற்ற பறவைகளை எச்சரிக்க வேண்டும்.
பல நாட்கள் இந்த முறை சிறப்பாகச் சென்றது. ஒருநாள், கரிகாலன் என்ற மரங்கொத்திப் பறவைக்குக் காவல் duty கிடைத்தது. கரிகாலன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அதற்குப் பொறுமை குறைவு. கண்காணிப்புத் தளத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, காடு மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. நரிகள் எங்கும் தெரியவில்லை.
"என்ன இது? இவ்வளவு நேரமாகியும் ஒரு நரி கூட வரவில்லையே! எனக்குப் போர் அடித்துவிட்டது," என்று கரிகாலன் அலுத்துக்கொண்டது. தனது சலிப்பைப் போக்கிக்கொள்ள, அந்தத் தளத்தை உருவாக்கிய மரக்கட்டைகளையே கொத்தத் தொடங்கியது. "டக்! டக்! டக்!" என்று அது கொத்திக் கொத்திக் கொண்டே இருந்தது.
சிறிது நேரத்தில், அந்தத் தளத்தின் பலம் குறைந்து, அது அப்படியே சரிந்து கீழே விழுந்தது. அதிர்ச்சியடைந்த பறவைகள் அனைத்தும் ஒன்று திரண்டன. கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தது. ஒருவேளை அப்போது நரிகள் வந்திருந்தால், தற்காப்புத் தளம் இல்லாததால் எல்லாப் பறவைகளும் ஆபத்தில் இருந்திருக்கும்.
மறுநாள், பறவைகள் மீண்டும் கூடின. தங்களது பாதுகாப்பிற்குப் பொறுப்புள்ள பறவைகளே தேவை என்பதை அவை உணர்ந்தன. இனிமேல் பொறுமையற்ற பறவைகளை முக்கியப் பொறுப்பில் சேர்க்கக்கூடாது என்று முடிவு செய்தன.
பாடம்
பொறுப்பற்ற முறையில் செய்யும் வேலை, ஒட்டுமொத்த குழுவிற்கும் ஆபத்தை விளைவிக்கும்.
