പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാട്ടിൽ വിവിധ വർണ്ണങ്ങളുള്ള പക്ഷികൾ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ അവിടെയുള്ള പഴങ്ങളും വിത്തുകളും പങ്കിട്ടു കഴിച്ചുപോന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം, കുറച്ച് കുറുക്കന്മാർ ആ കാട്ടിലേക്ക് വന്നതോടെ പക്ഷികളുടെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു. കുറുക്കന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ പക്ഷികൾ ഭയന്നുപോയി.
തങ്ങളെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന് ആലോചിച്ച പക്ഷികൾ, കാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ മരത്തിന്റെ മുകളിൽ ഒരു കാവൽ ഗോപുരം നിർമ്മിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ഒരു പക്ഷി ആ ഗോപുരത്തിൽ ഇരുന്ന് കാവൽ നിൽക്കണമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു. കുറുക്കന്മാർ വരികയാണെങ്കിൽ ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കണം എന്നതായിരുന്നു നിയമം.
കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ ഇത് നന്നായി നടന്നു. ഒരു ദിവസം, കവി എന്ന മരപ്പക്ഷിക്ക് കാവൽ നിൽക്കേണ്ട ചുമതല വന്നു. കവി വളരെ വേഗത്തിൽ പറക്കാൻ കഴിവുള്ള പക്ഷിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരിടത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കവിക്ക് വലിയ മടുപ്പ് തോന്നി. കുറുക്കന്മാരെ ഒരിടത്തും കാണാനില്ല. "എന്ത് ബോറാണ്! എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലല്ലോ," എന്ന് കവി പരിഭവിച്ചു. തന്റെ മടുപ്പ് മാറ്റാൻ അവൻ ആ ഗോപുരം നിർമ്മിച്ച മരക്കഷ്ണങ്ങൾ കൊത്താൻ തുടങ്ങി. "ടക്! ടക്! ടക്!"
അവൻ കൊത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഗോപുരത്തിന്റെ ബലം കുറയുകയും അത് താഴെ വീഴുകയും ചെയ്തു. പക്ഷികളെല്ലാം പരിഭ്രാന്തരായി ഓടിയെത്തി. ആ സമയത്ത് കുറുക്കന്മാർ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാവരും വലിയ അപകടത്തിലായേനെ എന്ന് അവർ ഭയന്നു.
തന്റെ അശ്രദ്ധ കാരണം എല്ലാവരെയും അപകടത്തിലാക്കിയതിൽ കവിക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. അടുത്ത ദിവസം പക്ഷികൾ ഒത്തുകൂടി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു: ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ക്ഷമയും ശ്രദ്ധയും ഉള്ള പക്ഷികളെ മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുക്കാവൂ എന്ന്.
Moral
ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികൾ വലിയ അപകടങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും.
