ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கவின் மிகவும் அமைதியானவன். மற்ற குழந்தைகள் ஓடி ஆடி விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவன் மெதுவாகத் தன் வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருப்பான். அவனது அம்மா அவனுக்குப் புதிய விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கித் தந்தாலும், அவன் அவற்றை மிக மெதுவாகவே கையாளுவான். இதனால் அவனது பெற்றோர் மிகுந்த கவலையடைந்தனர். "ஏன் இவன் இவ்வளவு மெதுவானவன்? மற்ற பிள்ளைகளைப் போல சுறுசுறுப்பாக ஏன் இல்லை?" என்று அவர்கள் அடிக்கடி வருத்தப்படுவார்கள்.
ஒரு நாள், கவினின் தாத்தா கிராமத்திற்கு வந்ததைக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். கவினின் பெற்றோர் தாத்தாவிடம், "எங்கள் மகன் எதையும் செய்யத் தயங்குகிறான், மிக மெதுவாகச் செய்கிறான். அவனுக்கு எப்படிச் சுறுசுறுப்பு வரும் என்று தெரியவில்லை," என்று புலம்பினார்கள்.
தாத்தா புன்னகைத்தார். அவர் கவினிடம் ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் கொடுத்தார். "கவின், இதில் சில விசித்திரமான புதிர்கள் உள்ளன. இதைச் சரியாகச் செய்து முடித்தால் உனக்கு ஒரு பரிசு கிடைக்கும்," என்றார்.
கவின் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தான். அதில் சிக்கலான வடிவங்கள் மற்றும் வண்ணமயமான துண்டுகள் இருந்தன. கவின் மிகவும் நிதானமாக, ஒவ்வொரு துண்டையும் கூர்ந்து கவனித்து, எங்கு பொருந்த வேண்டும் என்று யோசித்துச் சேர்த்தான். அவனது வேகம் குறைவாக இருந்தாலும், அவன் செய்த ஒவ்வொரு அசைவும் மிகவும் துல்லியமாக இருந்தது. சில நிமிடங்களில், அந்தப் பெட்டி ஒரு அழகான கலைப்படைப்பாக மாறியது.
இதைக் கண்ட பெற்றோர் ஆச்சரியமடைந்தனர். தாத்தா அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டு சொன்னார், "ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு விதமான திறமையைக் கொண்டுள்ளனர். கவின் வேகமாக ஓடாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவன் எதையும் மிகத் துல்லியமாகவும், கவனமாகவும் செய்கிறான். அவனது நிதானமே அவனது பலம். அவனைத் திட்டாமல், அவனது கவனத்தை மென்மையாக வழிநடத்துங்கள்."
பெற்றோர் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, கவினின் தனித்துவமான திறமையை மதிக்கத் தொடங்கினர்.
பாடம்
ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவமானவை; அவர்களின் வேகத்தை விட அவர்களின் திறமையை மதிக்க வேண்டும்.
