ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ನರಿಗಳ ಹಿಂಡು ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹಕ್ಕಿಗಳ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೆಡಿತು. ನರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ತುಂಬಾ ಹೆದರಿದವು.
ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದವು. ಕಾಡಿನ ಎತ್ತರದ ಮರವೊಂದರ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾವಲು ಗೋಪುರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದವು. ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಆ ಗೋಪುರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾವಲು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ನರಿಗಳು ಬಂದರೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕಿತ್ತು.
ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ, ಮರಕುಟಿತ ಹಕ್ಕಿಯ ಸರದಿ ಬಂದಿತು. ಅದು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಕಾವಲು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ನರಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಅಬ್ಬಾ! ಎಂತಹ ಬೋರ್! ಏನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ," ಎಂದು ಆ ಹಕ್ಕಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು. ತನ್ನ ಬೇಸರವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು, ಅದು ಆ ಗೋಪುರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಮರದ ಕಂಬಗಳನ್ನು ಕುಟ್ಟಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. "ಟಕ್! ಟಕ್! ಟಕ್!"
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ, ಆ ಮರದ ಕಂಬಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನರಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಕಾವಲು ಗೋಪುರ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ಆ ಹಕ್ಕಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿತು.
ಮರುದಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಚರ್ಚಿಸಿದವು. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಚುರುಕುತನವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ತಾಳ್மையும் ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವು ಅರಿತುಕೊಂಡವು.
Moral
ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸವು ಇಡೀ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ತರಬಹುದು.
