ஒரு பெரிய நகரத்தின் நடுவே மக்கள் கூட்டம் மிகுந்த ஒரு சாலை இருந்தது. வாகனங்களின் சத்தமும், மக்களின் அவசரமான நடமாட்டமும் அந்த இடத்தையே பரபரப்பாக்கி வைத்திருந்தன. அந்தச் சாலையோரம் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குக் கண் தெரியாது. அவர் முன்னால் இருந்த ஒரு சிறிய அட்டையில், 'எனக்குக் கண் தெரியாது, தயவுசெய்து உதவுங்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அந்தப் பரபரப்பான கூட்டத்தில் எவரும் அவரைப் பார்க்கவில்லை. பலர் அவரைப் পাশமாக கடந்து சென்றனர், ஆனால் யாரும் உதவி செய்ய முன்வரவில்லை.
அங்கே கவின் என்ற சிறுவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் அந்த முதியவரின் தனிமையையும், அவர் எதிர்பார்த்த உதவியும் கிடைக்காததையும் கவனித்தான். கவினுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவன் மெதுவாக முதியவரிடம் சென்றான். 'ஐயா, உங்கள் அட்டையில் நான் ஏதோ எழுதட்டுமா?' என்று கேட்டான். முதியவர் மென்மையாகத் தலையசைத்தார்.
கவின் தனது பையில் இருந்த ஒரு பேனாவை எடுத்து, அந்த அட்டையில் மிகத் தெளிவாகவும் அழகாகவும் எழுதினான். சில நிமிடங்கள் கழித்து, கவின் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். ஆனால், அந்த முதியவர் ஒரு மாற்றத்தை உணர்ந்தார். அவர் முன்னால் இருந்த தட்டு இப்போது காலியாக இல்லை; பலரும் வந்து அவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தார்கள். முதியவர் ஆச்சரியத்துடன் அருகில் இருந்த ஒரு மனிதரிடம், 'தம்பி, என் அட்டையில் இப்போது என்ன எழுதியிருக்கிறது?' என்று கேட்டார்.
அந்த மனிதர் புன்னகையுடன், 'ஐயா, உங்கள் அட்டையில் இப்போது இப்படி எழுதியிருக்கிறது: நீங்கள் பார்க்க முடியாத இந்த உலகத்தை, மற்றவர்கள் பார்க்கக் கூடிய அழகான காட்சிகளாகக் கொண்டாடுங்கள். இந்த நாள் மிகவும் அழகானது!' என்றார். முதியவரின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. கவின் செய்த அந்தச் சிறிய மாற்றம், அந்த முதியவரின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.
பாடம்
மற்றவர்களின் பார்வையில் உலகத்தை அழகாகக் காட்டுவதே உண்மையான உதவி.
