ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಮಗು ಬೇಕೆಂಬ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಹತ್ತಿರದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಮಾಯಾವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಹೂವುಗಳಿದ್ದವು. ಕವಿ ಆ ತೋಟದಿಂದ ಒಂದು ಹೂವನ್ನು ತಂದನು.
ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ಮಾಯಾವಿ ಕೋಪಗೊಂಡು, "ನೀವು ನನ್ನ ಹೂವನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮಗೆ ಮಗು ಜನಿಸಿದರೆ ಆ ಮಗು ನನ್ನದಾಗಲಿ!" ಎಂದು ಶಾಪ ನೀಡಿದಳು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕೂದಲು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಯಾವಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಗೋಪುರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಳು.
ಆ ಮಗು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅವಳ ಕೂದಲು ತುಂಬಾ ಉದ್ದವಾಯಿತು. ಮಾಯಾವಿ ಆ ಕೂದಲನ್ನು ಏಣಿಯಂತೆ ಬಳಸಿ ಗೋಪುರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ರಾಜಕುಮಾರನೊಬ್ಬ ಆ ಮಗಳ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದನು. ಆದರೆ ಮಾಯಾವಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಮಗಳ ಕೂದಲನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಮರುಭೂಮಿಗೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ರಾಜಕುಮಾರನು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ಆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಪಚರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಪವಿತ್ರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳಿದರು.
