ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ കവി എന്നും മീര എന്നും പേരുള്ള ഒരു ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത മലമുകളിൽ ഒരു മന്ത്രവാദിനി തന്റെ മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു വസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മീരയ്ക്ക് ആ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു പൂവ് കാണാൻ ആഗ്രഹം തോന്നി. കവി ആ പൂവ് പറിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു നൽകി.
ഇതറിഞ്ഞ മന്ത്രവാദിനി കോപാകുലയായി അവരുടെ അടുത്തെത്തി. "ആ പൂക്കൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. നിങ്ങൾ അത് മോഷ്ടിച്ചതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചാൽ ആ കുട്ടി എന്റേതാകും!" എന്ന് അവരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
ഭയന്നുപോയ അവർ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. ആ കുട്ടിക്ക് തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള മുടിയുണ്ടായിരുന്നു. മന്ത്രവാദിനി തന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചു, ആ കുഞ്ഞിനെ മലമുകളിലെ ഒരു വലിയ ഗോപുരത്തിൽ തടവിലാക്കി.
ആ പെൺകുട്ടി വളർന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുടി വളരെ നീളമുള്ളതായി മാറി. മന്ത്രവാദിനി ആ മുടിയിൽ തൂങ്ങി ഗോപുരത്തിലേക്ക് കയറുമായിരുന്നു. ആ പെൺകുട്ടി പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ട് സമയം ചെലവഴിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഒരു രാജകുമാരൻ ആ പാട്ട് കേൾക്കുകയും അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇത് കണ്ട മന്ത്രവാദിനി ദേഷ്യപ്പെട്ട് പെൺകുട്ടിയുടെ മുടി മുറിച്ചുമാറ്റുകയും അവളെ ഒരു വിജനമായ മരുഭൂമിയിലേക്ക് തള്ളുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേദിവസം രാജകുമാരൻ അവളെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ മന്ത്രവാദിനി അവനെ താഴേക്ക് വീഴ്ത്തി. ആ വീഴ്ചയിൽ രാജകുമാരന് കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടു. കാഴ്ചയില്ലാതെ അലയുന്ന രാജകുമാരനെ ആ പെൺകുട്ടി കണ്ടുമുട്ടി. അവൾ അവനെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ സ്നേഹവും കരുണയും കൊണ്ട് രാജകുമാരന് കാഴ്ച തിരികെ ലഭിച്ചു. അവർ സന്തോഷത്തോടെ രാജകൊട്ടാരത്തിൽ ജീവിച്ചു.
