ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಕಪಿ ಎಂಬ ಕೋತಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವುದು ಅದರ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು.
ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೊಸಳೆ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೋತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಕೋತಿ ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿರಿಂದ ಮೊಸಳೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಮೊಸಳೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು. 'ನಾನು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಟಿಸಿದರೆ ಕೋತಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮೊಸಳೆಯು ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಮಲಗಿತ್ತು. ಕೋತಿಯು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲು ಬರ準備ವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಕಲ್ಲು ನೋಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅತಿಯಾಗಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕೋತಿಗೆ ಏನೋ ಸಂಶಯ ಬಂದಿತು. 'ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಕಲ್ಲು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ? ಇದು ಕಲ್ಲಿನಾ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿಯೇ?' ಎಂದು ಅದು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿತು. ಮೊಸಳೆ, 'ನಾನು ಕಲ್ಲಲ್ಲ, ನಾನು ಮೊಸಳೆ! ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯಬಹುದು' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿತು.
ಕೋತಿಯು ನಗುತ್ತಾ, 'ಓಹೋ! ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೀರಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನೀವು ನಿಜವಾದ ಕಲ್ಲಿನಾಗಿದ್ದರೆ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಮಲಗಬೇಕು, ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿ ಜಿಗಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ' ಎಂದಿತು.
ಮೂರ್ಖ ಮೊಸಳೆ ಅದನ್ನು ನಂಬಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋತಿಯು ಮೊಸಳೆಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಡಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು. ತನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿಳಿದ ಮೊಸಳೆ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ನೀರಿಗೆ ಮುಳುಗಿಹೋಯಿತು.
Moral
ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.
