ನಗುಮುಖ ಮತ್ತು ಮಧುರ ಮಾತು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಖವನ್ನು ಸಿಂಡರಿಸಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಶಬ್ದಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಹೋಗಿ, 'ಅಜ್ಜಿ, ಈ ಹೂವುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖ ಬಾಡಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ರಾಘವ ಅವರು ಅರ್ಜುನ್‌ನನ್ನು ಕರೆದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಹೇಳುವುದು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳುವ ರೀತಿ ಮುಖ್ಯ. ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯವೂ ಕೂಡ ಸಿಹಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ,' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು. ಮರುದಿನ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಆಟವಾಡುವಾಗ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ತಂದು, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ರೋಹನ್, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನೀನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರು!' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ರೋಹನ್ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಕ್ಕನು. ಆಗ ಅರ್ಜುನಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ, ನಗುಮುಖ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಕರ್ಮ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.