പുഞ്ചിരിയും മധുരവാക്കും

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു; എപ്പോഴും മുഖം ചുളിച്ചാണ് അവൻ നടന്നിരുന്നത്. ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു സ്നേഹവും മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന്റെ വല്യമ്മ ലക്ഷ്മി പൂക്കൾ അടുക്കി വെക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അർജുൻ അടുത്തുചെന്ന്, 'അമ്മമ്മേ, ഈ പൂക്കൾ കാണാൻ ഭംഗിയില്ലല്ലോ' എന്ന് മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്യമ്മയുടെ മുഖം വാടിപ്പോയി. ഇത് കണ്ടുനിന്ന അയൽവാസിയായ രാഘവൻ മാമൻ അർജുനെ അടുത്തുവിളിച്ചു. 'അർജുൻ, നീ പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് പറയുന്ന രീതിയാണ് പ്രധാനം. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും മനസ്സിൽ സ്നേഹവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് സന്തോഷം നൽകും,' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം തന്റെ കൂട്ടുകാരൻ റോഹൻ വീണപ്പോൾ, അർജുൻ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, 'സാരമില്ല റോഹൻ, അടുത്ത തവണ നീ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി!' എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. റോഹൻ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. അർജുന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു സന്തോഷം തോന്നി. വാക്കുകൾ മാത്രം പോരാ, മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിയും ഹൃദയത്തിലെ നന്മയും ചേരുമ്പോഴാണ് നാം നല്ലവരാകുന്നത് എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.