ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಯಾಳ ಮಾತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಿಹಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಅವಳ ತಂದೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮಾಯಾ ಹೋದಳು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು. ಅವಳು ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಅಜ್ಜಾ, ತರಾប្រಳ ಇರಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅಜ್ಜನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದು ಮಾಯಾಳ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಗುಲಿಸಿದನು. ಮಾಯಾ ಅವನನ್ನು ಬೈಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮಗನೇ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರು' ಎಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಮಾಯಾಳ ಸವಿಮಾತುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಮಾಯಾಳ ಕುಟುಂಬವು ತುಂಬಾ ಬಡತನದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಆಗ ಮಾಯಾ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ಅವಳ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಮಾಯಾಳ ಸವಿಮಾತುಗಳು ಅವಳ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಂಕಷ್ಟದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದವು.
