ஒரு அழகான கிராமத்தில் கயல்விழி என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குப் பேசும் விதம் மிகவும் இனிமையாக இருக்கும். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. கயல்விழி ஒரு சிறிய மண்பாண்டக் கடை வைத்திருந்த அவளது தந்தைக்காகப் பொருட்களை விற்கச் சென்றாள். வழியில், ஒரு வயதானவர் தள்ளாடியபடி வருவதைக் கண்டாள். அவரிடம் அன்போடு சென்று, 'தாத்தா, மெதுவாக வாருங்கள், நான் உங்களுக்குத் துணை நிற்கிறேன்' என்று கூறி கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றாள். அந்தத் தாத்தா அவளது அன்பான பேச்சைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தார்.
அடுத்ததாக, ஒரு சிறுவன் தவறுதலாகக் கயல்விழியின் கூடையைத் தட்டிவிட்டான். கயல்விழி கோபப்படாமல், 'பரவாயில்லை தம்பி, கவனமாக இரு, அடுத்த முறை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். அந்தச் சிறுவன் வெட்கப்பட்டு, அவளுக்கு உதவ முன்வந்தான். கயல்விழியின் இந்த இனிமையான பேச்சு, அவளது வியாபாரத்தை மட்டுமல்லாமல், அவளைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் அவளுடன் இணைக்கச் செய்தது. மக்கள் அவளைப் பிடிக்கத் தொடங்கினர். ஒருமுறை கயல்விழியின் குடும்பம் பெரும் பண நெருக்கடியில் இருந்தபோது, அவளது அன்பான பேச்சால் ஈர்க்கப்பட்ட ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தனர். கயல்விழியின் இனிமையான சொற்கள் அவளது குடும்பத்தைத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றியது.
