ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರದ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಹೂವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕವನ್ ಗೆಳೆಯ ಮುಖಿಲನ್, "ಕವಿನ್, ನಾವು ಆ ಹೂವನ್ನು ತರಲು ಹೋಗೋಣ! ನಾವು ಗುಂಪಾಗಿ ಹೋದರೆ ಭಯವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ!" ಎಂದನು. ಆದರೆ ಕವಿನ್ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, "ಆ ಜಾಗವು ತುಂಬಾ ಜಾರುವಂತಿದೆ, ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಇರಬೇಕು" ಎಂದು ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕವಿನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಅವಸರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಅವನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು. ಮುಳ್ಳಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಕಾಲು ಜಾರದಂತಹ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಾರಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡುಕೊಂಡನು. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಯೋಜನೆಯ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದನು. ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೂವನ್ನು ತಂದನು.
ಅವನು ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ, ಮುಖಿಲನ್ ಇನ್ನೂ ಭಯದಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಕವಿನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಮುಖಿಲನ್, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿச் செயல்பಟ್ಟರೆ ಭಯ ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ!"
ಕವಿನ್ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
