ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய விவசாயி. ஒரு நாள், கிராமத்தின் எல்லையில் இருந்த பாழடைந்த பழைய கிணற்றைச் சுற்றியுள்ள பகுதி மிகவும் அடர்த்தியான புதர்களாலும், முட்களாலும் நிறைந்திருந்தது. அந்தப் பகுதியில் ஒரு அபூர்வமான மூலிகைப் பூச் செடி வளர்ந்துள்ளதாகக் கிராம மக்கள் பேசிக்கொண்டனர்.
கவினின் நண்பன் முகிலன், "கவின், நாம் ஏன் அந்தப் புதர்களுக்குள் போய் அந்தப் பூவை எடுக்கக்கூடாது? நாம் நிறையப் பேர் சேர்ந்து போனால் பயமே வேண்டாம்!" என்று கூறினான். ஆனால் கவின் யோசித்தான். அவன் அந்த இடத்தைப் பற்றித் தன் தந்தையிடம் கேட்டான். தந்தை சொன்னார், "அந்த இடம் மிகவும் சரிவழுக்கும் தன்மை கொண்டது, கவனமாக இருக்க வேண்டும்."
அடுத்த நாள் காலை, கவின் அந்த இடத்திற்குச் சென்றான். அவன் எதையும் அவசரப்பட்டு செய்யவில்லை. முதலில் அந்தப் புதர்களுக்கு இடையே பாதுகாப்பான பாதையைத் தேடினான். முட்கள் இல்லாத, கால்கள் வழுக்காத ஒரு சிறிய பாதையைக் கண்டுபிடித்தான். அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது, ஆனால் அவன் தன் பயத்தை விடத் தன் திட்டத்தின் மீது அதிக நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். அவன் மிக நிதானமாக, சரியான பாதையில் நடந்து சென்று அந்தப் பூவைச் சேகரித்தான்.
அவன் திரும்பி வந்தபோது, முகிலன் இன்னும் பயந்து கொண்டே அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான். கவின் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "முகிலன், பயப்படத் தேவையில்லை, ஆனால் எங்கே செல்ல வேண்டும், எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று யோசித்துச் செயல்பட்டால், பயமே நம்மைத் தடுக்காது!"
கவின் அந்தப் பூவைச் சரியாகத் தேர்ந்தெடுத்த இடத்திலும், சரியான முறையிலும் எடுத்ததால், எந்தக் காயமும் இன்றி வெற்றிகரமாகத் திரும்பினான்.
