ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ಸುವರ್ಣ ರಾಜ್ಯ

ಹಿಂದೆ ಪೊನ್ನಿ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಆ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಬೃಹತ್ ಸೈನ್ಯವಿತ್ತು, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಜ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಖಜಾನೆಯಿತ್ತು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು. ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಅರಮನೆಯ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವನು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ವರ್ಷ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಧಾನ್ಯದ 창ಲಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆದರೆ ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, 'ರಾಜನು ನಮ್ಮನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೋ?' ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದು ಓಡಿಹೋದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ, ಜನ ಮತ್ತು ರಾಜನ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರಾಜ್ಯವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ರಾಜನು ತನ್ನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಜನರಲ್ಲಿ ಭಯ ಹೋಗಿ ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ರಾಜ್ಯವು ನಿಜವಾದ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡಿತು.