மகிழ்ச்சியானத் திருநகரம்

ஒரு காலத்தில், பொன்னி என்ற அழகான மற்றும் செழிப்பான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் விக்கிரமன் மிகவும் திறமையானவர். அவரிடம் மிகப்பெரிய படை இருந்தது, கருவூலம் தங்கம் மற்றும் வைரம் நிறைந்திருந்தது, மேலும் அவர் மிகச்சிறந்த அறிவாளியாகவும் இருந்தார். ஆனால், ஒரு பெரிய பிரச்சனை இருந்தது. அரசன் விக்கிரமன் எப்போதும் தனது அரண்மனைக்குள்ளேயே இருப்பார். அவர் மக்களின் குறைகளைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. அவர் வெளியூர் சென்று வரும்போது, மக்கள் அவரைப் பார்த்து பயந்து ஓடிவிடுவார்கள். மக்கள் மீது அவருக்கு அன்பு இல்லை, மக்களுக்கும் அரசன் மீது நம்பிக்கை இல்லை. ஒருமுறை, நாட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் பசியால் வாடினர். அரசன் விக்கிரமன் தனது பெரிய தானியக் கிடங்குகளைத் திறந்து மக்களுக்கு வழங்கினார். ஆனால், மக்கள் பயத்தோடு அந்த உணவை வாங்கிக்கொண்டு ஓடிவிட்டனர். 'அரசன் எப்போது நம்மைத் தண்டிக்கப் போகிறாரோ?' என்ற பயம் அவர்களுக்குள் இருந்தது. அரசன் விக்கிரமனுக்கு அப்போதுதான் ஒரு உண்மை புரிந்தது. எவ்வளவு செல்வம் இருந்தாலும், எவ்வளவு பெரிய படை இருந்தாலும், மக்களுக்கும் தலைவனுக்கும் இடையே அன்பு மற்றும் ஒற்றுமை இல்லையென்றால், அந்த நாடு முன்னேற முடியாது. அவர் தனது அணுகுமுறையை மாற்றிக்கொண்டார். மக்களின் இடத்திற்குச் சென்று அவர்களுடன் பேசத் தொடங்கினார். மெல்ல மெல்ல, மக்கள் அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்தார்கள். பயம் நீங்கி, ஒற்றுமை மலர்ந்தது. அப்போதுதான் அந்த நாடு உண்மையான செழிப்பை அடைந்தது.