ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶೌರ್ಯವುಳ್ಳ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ಬಾರಿ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯದ ದಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಾಯಿತು. ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಕರೆಸಿ, 'ವಿಕ್ರಮ್, ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಯೋಧ, ಆದರೆ ಈಗ ಯುದ್ಧ ಬೇಡ, ಶಾಂತಿ ಬೇಕು. ನೀನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು' ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.
ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನ್ಯಾಯ ನಡೆಯುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು, 'ರಾಜರು ತಡೆದಿದ್ದಾರೆ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು, 'ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆ ಮುಖ್ಯ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕಿಚ್ಚು ಎಂದಿಗೂ ಆರಿಹೋಗದು. ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.'
ರಾಜನ ನಿರ್ಬಂಧವಿದ್ದರೂ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಸನ್ನದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸದಾ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿದ್ದನು. ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದನು. ಅವನ ಈ ಅಚಲವಾದ ಛಲವನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿ, ಯುದ್ಧದ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಧೈರ್ಯವು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತು.
