ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் அந்த நாட்டின் சிறந்த போர்வீரர்களில் ஒருவன். அவனது இதயம் எப்போதும் நீதிக்காகவும், தன் கிராமத்தைக் காக்கவும் துடித்தது. ஒருமுறை, அண்டை நாட்டுப் படையெடுப்பால் அந்தப் பக்கம் பெரும் ஆபத்து வந்தது. இளங்கோவின் வீரத்தைப் பார்த்து வியந்த மன்னன், 'இளங்கோ, நீ மிகவும் திறமையானவன். ஆனால் இப்போது போர் வேண்டாம், அமைதி தேவை. நீ போர்க்களத்திற்குச் செல்லக்கூடாது' என்று கட்டளையிட்டான்.
மன்னரின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்பது இளங்கோவுக்குத் தெரியும். ஆனால், போர் புரியாதது தன் கடமையிலிருந்து விலகிப் போவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனது நண்பன் கதிர் கேட்டான், 'மன்னர் வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்காரே, ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறாய்?' என்று. இளங்கோ சொன்னான், 'மன்னரின் சொல் முக்கியம், ஆனால் அநீதி நடக்கும்போது அமைதியாக இருப்பது வீரமல்ல. உயிரைப் போக்கினாலும் பரவாயில்லை, என் கடமையைச் செய்யாமல் இருக்க மாட்டேன்.'
மன்னரின் தடை இருந்தபோதிலும், இளங்கோ தன் வீரத்தையும், பயிற்சியையும் விடாமல் தொடர்ந்தான். அவன் போர்க்களத்திற்குச் செல்லவில்லை என்றாலும், கிராமத்தின் எல்லையில் நின்று எதிரிகள் நுழையாமல் தடுத்தான். அவனது அந்தத் தளராத வைராக்கியத்தைப் பார்த்த மன்னரே, அவனது வீரத்தை அங்கீகரித்து, அவனது தலைமையில் போரைத் தொடர அனுமதித்தார். இளங்கோவின் உறுதி கிராமத்தையே காப்பாற்றியது.
