ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಧೀರ ಯುವ ಸೈನಿಕನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆ ಇತ್ತು. ತನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದೇ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಶತ್ರು ಸೈನ್ಯವು ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಣ್ಣ ತಂಡದ ಮೇಲಿತ್ತು. ಶತ್ರುಗಳು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದರೂ, ವಿಕ್ರಮ್ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ. 'ನಮ್ಮ ರಾಜ ಮತ್ತು ಜನರಿಗಾಗಿ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕು!' ಎಂದು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದನು.
ದಿನವಿಡೀ ನಡೆದ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೈನಿಕರು ಅಪ್ರತಿಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಅವರು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂಡದವರು ವೀರಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದರು. ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೀರು ತುಂಬಿದವು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ತ್ಯಾಗವು ಕೇವಲ ಸಾವು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ರಾಜನ ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟುವಂತಹ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
