சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோ என்ற ஒரு இளம் வீரன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு சாதாரண போர்வீரன் அல்ல; தன் நாட்டு மன்னன் மீது அளவற்ற அன்பும் விசுவாசமும் கொண்டவன். ஒருமுறை, ஒரு கொடிய எதிரிப் படை அந்த நாட்டின் எல்லையைத் தாக்கியது. மன்னனின் படை தயார் நிலையில் இருந்தது, ஆனால் எதிரிகள் மிக வேகமாக முன்னேறி வந்தனர்.
இளங்கோவின் படை de சிறியது, ஆனால் அவர்களின் மன உறுதி பெரியது. போர்க்களத்தில் ஒரு முக்கியமான கோட்டையைத் தற்காக்கும் பொறுப்பு இளங்கோவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவன் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, உயிருக்கு ஆபத்து என்று தெரிந்தும், அந்த கோட்டையை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காமல் போராடினான். போரின் இறுதியில், இளங்கோவும் அவனது வீரர்களும் வீரமரணம் அடைந்தனர். அவர்கள் காத்துத் தப்பியது அந்த நாட்டின் ஒரு முக்கியப் பகுதியே.
மன்னன் அந்த செய்தியைக் கேட்டபோது, அவனது கண்கள் கலங்கின. இளங்கோவின் தியாகம் வெறும் மரணம் அல்ல; அது மன்னனின் இதயத்தைத் தொட்ட ஒரு உன்னத செயல். ஒரு வீரன் தன் கடமையைச் செய்யும்போது, அவன் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்வது கூட, தன் தலைவனுக்குத் துயரத்தையும் அதே சமயம் பெருமையையும் தரும் வகையில் அமைந்தால், அந்தத் தியாகம் மிக உயர்ந்தது.
