ಬಂಗಾರದಂತಹ ಗುಣ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಘವ ಎಂಬ ವೃದ್ಧರಿದ್ದರು. ಅವರು ಹಿಂದೆ ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವರ ಸಂಪತ್ತು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ಅವರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ರಾಘವನ ಬಳಿ ಅಂದು ತಿನ್ನಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಈರುಳ್ಳಿ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ತನ್ನ ಹಸಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೆ, ರಾಘವನು ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವನ ಮಗ ಕತಿರ್, "ತಂದೆಯೇ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಈಗ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ, ನಾವು ಯಾಕೆ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ರಾಘವನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಮಗನೇ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ದಾನ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಾರದು. ಅದೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರುತು." ತಂದೆಯ ಉದಾತ್ತ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಕತಿರ್ ಕೂಡ ದಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.