தங்கமான குணம்

ஒரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் ஒரு அழகான கிராமத்தில் ராகவன் என்ற ஒரு பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒரு காலத்தில் பெரிய நிலக்கிழார், பலருக்கு உதவி செய்பவர். ஆனால், காலப்போக்கில் அவரது செல்வம் குறைந்து, அவர் ஒரு சிறிய குடிசையில் வசிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். ஒரு நாள், அந்த வழியாக ஒரு வழிப்போக்கன் பசியோடு வந்தான். அவனிடம் ஒருவேளை உணவு கூட இல்லை. ராகவனின் வீட்டில் ஒரு சிறிய கிண்ணம் அரிசியும், ஒரு சிறிய வெங்காயமும் மட்டுமே இருந்தது. ராகவன் தன் பசியைப் பற்றி கவலைப்படாமல், அந்த வழிப்போக்கனை அழைத்து, தன் கையில் இருந்த கடைசி உணவையும் அவனிடம் கொடுத்தார். ராகவனின் மகன் கதிர் இதைப் பார்த்துவிட்டு, "அப்பா, நம்மிடம் தான் இப்போது மிகக் குறைவாக இருக்கிறது, நாம் ஏன் இவரைத் திருப்பி அனுப்பக்கூடாது?" என்று கேட்டான். ராகவன் புன்னகையுடன் சொன்னார், "கதிர், நம்மிடம் இருக்கும் பொருள் குறைந்து போகலாம், ஆனால் நம்முடைய பண்பும், பிறருக்கு உதவும் குணமும் ஒருபோதும் குறையக்கூடாது. அதுதான் நம் குடும்பத்தின் உண்மையான அடையாளம்." கதிர் தன் தந்தையின் உயர்ந்த குணத்தைக் கண்டு வியந்து, அன்று முதல் தானியங்களை மற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கத் தொடங்கினான்.