పూర్వం చంద్రపురము అనే రాజ్యంలో విక్రముడు అనే రాజు ఉండేవాడు. అతను చాలా దయగలవాడు, కానీ అతనికి ఒక పెద్ద లోపం ఉంది: అతనికి చదువు రాదు. చిన్నతనంలో చదువుపై ఆసక్తి లేకపోవడం వల్ల, అతను జ్ఞానం లేని రాజుగా పెరిగాడు.
రాజు యొక్క ఈ అజ్ఞానాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని చాలా మంది కవులు అతని సభకు రావడం మొదలుపెట్టారు. వారు రాజును పొగడటానికి అబద్ధపు కవితలు పాడేవారు. రాజు వారి మాటలకు మురిసిపోయి, "ఎవరైతే కవితను తీసుకువస్తారో, ఆ కవిత యొక్క బరువుకు సమానమైన బంగారాన్ని నేను బహుమతిగా ఇస్తాను" అని ప్రకటించాడు.
దీనివల్ల కవులు పెరిగిపోయారు, కానీ రాజు ఖజానా ఖాళీ అవ్వడం మొదలైంది. రాజు మంత్రి అయిన సోమనాథుడు ఈ పరిస్థితిని గమనించాడు. రాజుకు చదువు లేకపోవడం వల్ల రాజ్యం నష్టపోతుందని అతను గ్రహించాడు.
ఒకరోజు మంత్రి రాజు వద్దకు వెళ్లి, "మహారాజా! మీ గొప్పతనం గురించి నేను ఒక అద్భుతమైన కావ్యాన్ని రాశాను. దానిని మీకు సమర్పించాలనుకుంటున్నాను," అన్నాడు.
రాజు సంతోషంతో, "తప్పకుండా! ఆ కవిత బరువుకు సమానమైన బంగారాన్ని నీకు ఇస్తాను," అని చెప్పాడు.
మంత్రి నవ్వుతూ, "మహారాజా, నేను ఆ కవితను కాగితం మీద రాయలేదు. మీ కీర్తి చాలా గొప్పది కాబట్టి, దానిని ఒక పెద్ద బండరాయిపై చెక్కించాను," అని చెప్పాడు.
రాజు మంత్రి వెంట వెళ్లి ఆ పెద్ద బండరాయిని చూశాడు. దానిపై రాజును పొగడే మాటలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. మంత్రి, "మహారాజా, నేను చెప్పినట్లుగా, ఈ బండరాయి బరువుకు సమానమైన బంగారాన్ని ఇప్పుడు నాకు ఇవ్వగలరా?" అని అడిగాడు.
ఆ భారీ బండరాయిని చూసి రాజు నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. ఆ బండరాయి బరువుకు బంగారం ఇవ్వాలంటే రాజ్యంలో ఉన్నవన్నీ ఇచ్చేసినా సరిపోదని అతనికి అర్థమైంది. అజ్ఞానం వల్ల ఎంత పెద్ద నష్టం జరుగుతుందో అతనికి అప్పుడు తెలిసింది. వెంటనే తన తప్పు తెలుసుకున్న రాజు, పండితుల వద్దకు వెళ్లి చదువుకోవడం ప్రారంభించాడు. కాలక్రమేణా అతను ఒక జ్ఞానవంతుడైన గొప్ప రాజుగా పేరు తెచ్చుకున్నాడు.
