ఒకానొక సమయంలో, పచ్చని కొండల మధ్య ఒక అందమైన రాజ్యం ఉండేది. ఆ రాజ్యాన్ని పాలించే రాజుల కుమార్తె మాయ. మాయ చూడటానికి చాలా అందంగా ఉండేది, కానీ ఆమెకు ఒక పెద్ద లోపం ఉంది—అది కోపం. చిన్న చిన్న విషయాలకే ఆమె విపరీతంగా కోప్పడేది. ఆమె ముఖం ఎప్పుడూ కోపంతో ముఖం మాడ్చుకుని ఉండేది, అందుకే రాజభవనంలోని వారు ఆమెతో మాట్లాడటానికి కూడా భయపడేవారు.
ఒకరోజు, తన సేవకురాలు చేసిన చిన్న పొరపాటుకు మాయ విపరీతంగా అరిచింది. కోపంతో ఆమె రాజభవన తోటలోకి వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక అద్భుతమైన బంగారు రంగు లిల్లీ పువ్వును చూసింది. ఆ పువ్వు అందాన్ని చూసి మాయకు అసూయ కలిగి, దానిని పీకివేయాలని ప్రయత్నించింది.
అప్పుడు ఒక వింత జరిగింది! ఆ పువ్వు మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. "రాజకుమారి, దయచేసి నన్ను పీకకండి. నిజమైన అందం పూల రెక్కల్లో ఉండదు, మనిషి మనసులో ఉంటుంది. మీరు మీ మనసులో ప్రేమను, శాంతిని పెంచుకుంటే, మీరు ఈ పువ్వు కంటే కూడా అందంగా కనిపిస్తారు" అని చెప్పింది.
మాయ ఆశ్చర్యపోయింది. అప్పుడు ఆ పువ్వు ఒక సవాలు విసిరింది: "వచ్చే వారం వరకు, మీరు ఏ పరిస్థితిలోనైనా కోప్పడకుండా, అందరితో చిరునవ్వుతో మాట్లాడండి. మీ మనసు మారితే మీ ముఖం కూడా మారుతుంది."
మాయ ఆ సవాలును అంగీకరించింది. మరుసటి రోజు, వంటవాడు ఆమెకు ఇష్టమైన తీపి పదార్థాలకు బదులుగా ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం వడ్డించినప్పుడు, ఆమె కోప్పడలేదు. బదులుగా, చిరునవ్వుతో "ధన్యవాదాలు" అని చెప్పింది. ఆమె మార్పు చూసి వంటవాడు ఎంతో సంతోషించాడు.
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, మాయ అందరితో చాలా ప్రేమగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె మనసులోని కోపం తగ్గి, ఆమె ముఖంలో ఒక కొత్త తేజస్సు వచ్చింది. ఒకరోజు ఒక చిన్న ఉడుత ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, "రాజకుమారి, మీ ముఖం ఎందుకు ఇంత ప్రకాశవంతంగా ఉంది?" అని అడిగింది.
అప్పుడు అక్కడే ఉన్న ఒక పెద్ద చెట్టు ఇలా చెప్పింది, "ఉడుతమ్మ, ఆమె మనసు శుద్ధి చేసుకుంది. ఒకరి గుణం మారినప్పుడు, వారి రూపం కూడా దానంతట అదే అందంగా మారుతుంది."
మాయ ఆ పువ్వుకు కృతజ్ఞతలు చెప్పింది. ఆమె మంచి గుణాల వల్ల ఆమె ముఖం చుట్టూ ఒక దివ్యమైన కాంతి కనిపించడం మొదలైంది. మాయ ఇప్పుడు కేవలం రూపంలోనే కాదు, గుణంలో కూడా అందమైన యువతిగా మారింది.
కథ యొక్క నీతి
బాహ్య సౌందర్యం కంటే అంతర్గత సౌందర్యమే గొప్పది; మంచి గుణాలే మనిషిని నిజమైన అందగత్తెగా మారుస్తాయి.
