ஒரு காலத்தில், ஒரு பெரிய மலையடிவாரத்தில் அமைதியான ஒரு ராஜ்யம் இருந்தது. அந்த ராஜ்யத்தை ஒரு அன்பான மன்னரும் அரசியும் ஆண்டு வந்தனர். அவர்களுக்குத் இளவரசி மல்லிகா என்று ஒரு மகள் இருந்தாள். மல்லிகா பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தாள், ஆனால் அவளிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவள் எப்போதும் மிகச் சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட அதிக கோபப்படுவாள். அவளது முகம் எப்போதும் ஒரு கடுகடுப்பான சுபாவத்தைக் கொண்டிருக்கும். இதனால் அரண்மனையில் உள்ள மற்றவர்களால் அவளிடம் பேசக் கூட பயமாக இருக்கும்.
ஒரு நாள் காலை, மல்லிகா தனது மென்மையான பட்டுத் துணியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு வேலைக்காரி அவளுக்குத் தவறான நிறத்தைத் தந்துவிட்டாள். உடனே மல்லிகா, "இது என்ன நிறம்? எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை!" என்று கத்தினாள். அந்தப் பெண் பயந்துபோய் தலைகுனிந்து நின்றாள். மல்லிகாவின் கோபத்தைக் கண்டு அரண்மனைப் பறவைகள் கூட சத்தமிடுவதை நிறுத்திவிட்டுப் பறந்து சென்றன.
மனம் வருந்திய மல்லிகா, அமைதியைத் தேடித் தனது ரகசியத் தோட்டத்திற்குச் சென்றாள். அங்கு ஒரு அழகான ரோஜாச் செடியைப் பார்த்தாள். அந்தப் பூ மிகவும் பிரகாசமாக இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மல்லிகாவிற்கு ஒருவித பொறாமை ஏற்பட்டது. "நீ என்னைப் விட அழகாக இருக்கிறாயே!" என்று நினைத்து அந்தப் பூவை அவள் பறிக்க முயன்றாள்.
அப்போது ஒரு அதிசயம் நடந்தது. அந்தப் பூ மெல்லிய குரலில் பேசியது. "இளவரசியே, என்னை ஏன் பறிக்கிறீர்கள்? அழகு என்பது இதழ்களில் மட்டும் இல்லை. உங்கள் மனதில் அமைதியும் அன்பும் இருந்தால், நீங்கள் என்னை விடப் பல மடங்கு அழகாகத் தெரிவீர்கள்" என்று கூறியது.
மல்லிகா அதிர்ச்சியடைந்தாள். "அப்படியானால் நான் எப்படி அழகாக மாறுவது?" என்று கேட்டாள்.
பூ ஒரு சவாலை விடுத்தது. "இன்றிலிருந்து ஒரு வாரம் முழுவதும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் கோபப்படாமல், மற்றவர்களிடம் புன்னகையுடன் பேசுங்கள். உங்கள் எண்ணங்களை மாற்றினால் உங்கள் முகம் தானாகவே மாறும்" என்று கூறியது.
மல்லிகா அந்தப் போட்டியை ஏற்றுக்கொண்டாள். மதியம் உணவு உண்ணும்போது, சமையல்காரர் அவளுக்குப் பிடித்த இனிப்புக்குப் பதிலாக, ஆரோக்கியமான காய்கறிகளைத் தயாரித்து வைத்திருந்தார். வழக்கமாக மல்லிகா சத்தமிட்டிருப்பாள். ஆனால் அன்று, அவள் புன்னகையுடன், "மிக்க நன்றி, நான் இதை விரும்பிச் சாப்பிடுவேன்" என்று கூறினாள். இதைக் கேட்ட சமையல்காரரின் முகத்தில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
அடுத்த சில நாட்களில், மல்லிகா தனது வேலையாட்களிடமும், விலங்குகளிடமும் மிகவும் அன்பாக நடந்துகொண்டாள். அவளது அன்பைக் கண்டு அரண்மனைத் தோட்டத்தில் இருந்த மரங்களும் பறவைகளும் அவளிடம் நெருங்கி வந்தன. அவளது முகம் இப்போது கடுகடுப்பாக இல்லை, மாறாக ஒரு மென்மையான ஒளியுடன் மின்னத் தொடங்கியது.
ஒரு நாள், ஒரு சிறிய அணில் அவளிடம் வந்து கேட்டது, "இளவரசி அவர்களே, உங்கள் முகம் ஏன் இவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கிறது?"
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரம் மெல்லப் பேசியது, "அணிலே, அவள் தனது உள்ளத்தை அன்பால் நிரப்பிக் கொண்டாள். ஒருவருடைய குணம் மாறும்போது, உலகம் அவளைப் பார்க்கும் விதமும் மாறுகிறது. அவளது அக அழகு இப்போது அவளது புற அழகாகத் தெரிகிறது" என்று கூறியது.
மல்லிகா அந்தப் பூவிற்குச் சென்று நன்றி சொன்னாள். பூ அவளைப் பார்த்து, "உங்கள் அன்பே உங்களுக்குக் கிடைத்த உண்மையான நகை" என்று கூறியது. மல்லிகாவின் அன்பான குணத்தால், அவளது தலைக்கு மேலே ஒரு தெய்வீக ஒளி வட்டம் போன்ற பிரகாசம் தெரிந்தது. மல்லிகா இப்போது வெறும் முக அழகால் மட்டுமல்ல, தனது நற்பண்புகளாலுமே அந்த ராஜ்யத்தின் மிகச்சிறந்த இளவரசியாகத் திகழ்ந்தாள்.
கதையின் நீதி
புற அழகை விட அக அழகே நிலையானது; அன்பான குணமே ஒருவரை உண்மையான அழகியாக மாற்றும்.
