ఒక ప్రశాంతమైన గ్రామం అంచున, దట్టమైన అడవి పక్కన మీనాక్షి అనే వృద్ధురాలు, ఆమె పెంపుడు కుక్క జిమ్మీ నివసించేవారు.
ఒక సాయంత్రం, వాళ్ళు నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, జిమ్మీ అకస్మాత్తుగా అడవిలోకి పరుగెత్తింది. జిమ్మీ వెనుక మీనాక్షి వెళ్ళగా, అక్కడ ఒక పాత శిథిలమైన కట్టడం కనిపించింది. దాని ద్వారం వద్ద, "హెచ్చరిక! లోపలికి వెళ్లవద్దు!" అని రాసి ఉన్న బోర్డు ఉంది.
మీనాక్షికి భయం వేసినా, ఆమెలో కుతూహలం పెరిగింది. "ఆ పాత కట్టడం లోపల ఏముంటుంది? ఏదైనా నిధి ఉందేమో?" అని ఆమె అనుకుంది.
ya రోజు రాత్రి ఆమె భర్త సోము ఇంటికి వచ్చాడు. సోము చాలా వివేకవంతుడు. "మీనాక్షి, హెచ్చరిక బోర్డు ఉంటే మనం దానిని గౌరవించాలి. అనవసరమైన ప్రమాదంలో పడాల్సిన అవసరం లేదు," అని చెప్పి నిద్రపోయాడు.
కానీ, మీనాక్షి మనసు ప్రశాంతంగా లేదు. రెండు రోజుల తర్వాత, ఒక అమావాస్య రాత్రి, సోము గాఢ నిద్రలో ఉండగా, మీనాక్షి ఒక చిన్న దీపం తీసుకుని రహస్యంగా ఆ కట్టడం వైపు వెళ్ళింది.
కట్టడం లోపల చాలా చీకటిగా ఉంది. మెల్లగా లోపలికి వెళ్తూ ఒక పెద్ద గదికి చేరుకుంది. అక్కడ ఒక పాత చెక్క పెట్టె ఉంది. "ఖచ్చితంగా ఇందులో నిధి ఉంటుంది!" అని అనుకుంటూ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ పెట్టెను తెరిచింది.
ఆ పెట్టెలో బంగారం లేదు, కేవలం ఒక చిన్న కాగితం మాత్రమే ఉంది. దానిని తెరిచి చూడగా ఇలా ఉంది: "కుతూహలం ఉన్నవారికి సూచన: ఇక్కడ నిధి లేదు, ప్రమాదం లేదు. మీరు ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చారు? వెంటనే ఇంటికి వెళ్లి పడుకోండి! - సోము."
అది సోము చేసిన ఒక చిన్న వేళాకోళం! మీనాక్షికి తన అతి తెలివి వల్ల embarrassment కలిగింది. సిగ్గుతో ఇంటికి వెళ్ళిన మీనాక్షికి, సోము నవ్వుతూ ఒక మంచి మాట చెప్పాడు.
Moral
అతి ఆశ మరియు అజాగ్రత్త అనవసరమైన ఇబ్బందులకు దారితీస్తాయి.
