ஒரு பெரிய பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவப் பேராசிரியர் அருண் பாடம் நடத்தி வந்தார். அவர் மிகவும் அறிவார்ந்தவர், அதே சமயம் மாணவர்களின் சிந்தனைத் திறனைச் சோதிப்பதில் வல்லவர்.
ஒரு நாள் வகுப்பிற்கு வந்த அவர், மாணவர்களின் முகபாவனைகளைக் கவனித்தார். அவர்களுக்கு ஒரு சவாலை அளிக்க முடிவு செய்தார். "மாணவர்களே, இன்று ஒரு விசித்திரமான போட்டி," என்றார் புன்னகையுடன். "இந்த அறையில் இருக்கும் ஒரு பொருளைப் பற்றி நீங்கள் எழுத வேண்டும். ஆனால், அந்தப் பொருள் இந்த அறையில் இல்லை என்பதை நீங்கள் நிரூபிக்க வேண்டும். மிகச் சிறந்த முறையில் விவரிப்பவருக்குத் தாராளமான மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படும்," என்று அறிவித்தார்.
மாணவர்கள் அனைவரும் குழப்பமடைந்தனர். ஒரு பொருளே அறையில் இல்லை என்றால், அதைப்பற்றி எப்படி விவரிக்க முடியும்? பேராசிரியர் தனது இருக்கையை எடுத்து மேஜையின் மீது வைத்தார். "இந்த நாற்காலி இப்போது இந்த அறையில் இல்லை என்பதை உங்கள் தர்க்கத்தாலோ அல்லது கற்பனைத் திறனாலோ நிரூபிக்க முயலுங்கள்," என்றார்.
மாணவர்கள் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினர். சிலர், 'நாற்காலி என்பது ஒரு வடிவம் மட்டுமே, அது இப்போது ஒரு பொருளாக இங்கே இல்லை' என்று தத்துவ ரீதியாக எழுதினார்கள். சிலர், 'இந்த நாற்காலி ஒரு கற்பனைப் பொருள்' என்று விவாதித்தார்கள். ஒரு மாணவன் நீண்ட கட்டுரையை எழுதினான். அவன் அந்த நாற்காலியின் அமைப்பு, அதன் நிறம் மற்றும் அதன் பயன்பாடு பற்றி மிக அழகாக வர்ணித்தான். ஆனால், இறுதியில் அவன் எழுதியது, "இந்த நாற்காலி இப்போது இந்த அறையில் இல்லை, ஏனெனில் இது ஒரு தத்துவார்த்தக் கருத்தாக மட்டுமே உள்ளது," என்று.
மற்றொரு மாணவன் மட்டும் மிகச் சுருக்கமாக ஒரு வரியை மட்டும் எழுதினான்: "இந்த நாற்காலி இந்த அறையில் இல்லை, ஏனென்றால் அது மேஜையின் மேல் இருக்கிறது; இது தரையில் இருக்க வேண்டிய இடமல்ல!"
அருண் பேராசிரியர் அந்த மாணவனின் பதிலைப் பார்த்ததும் வியந்து போனார். மற்றவர்கள் தத்துவத்திற்குள் சிக்கித் தவித்தபோது, அந்த மாணவன் உண்மையான யதார்த்தத்தை மிக எளிமையாகக் கவனித்தான். உண்மையான அறிவு என்பது சிக்கலான விஷயங்களை எளிமையாக்குவதில் தான் இருக்கிறது என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
பாடம்
சிக்கலான தத்துவங்களை விட, தெளிவான உண்மையான கவனிப்பே சிறந்த அறிவாகும்.
