ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు మరియు అతని భార్య మీనా నివసించేవారు. సోము రోజూ పొలంలో కష్టపడి పనిచేసేవాడు, కానీ అతనికి తన పని పట్ల చాలా గర్వం ఉండేది. ప్రతిరోజూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, "నేను ఎంత చెమటలు చిందిస్తున్నానో చూడు! నేను కష్టపడకపోతే ఈ పొలం అంతా నాశనమైపోతుంది!" అని గొప్పలు చెప్పుకునేవాడు.
అతను తరచుగా మీనాను తక్కువ చేసి మాట్లాడేవాడు. "నువ్వు రోజంతా ఇంట్లో ఏం చేస్తావు? నేను ఎండలో కష్టపడుతుంటే, నువ్వు మాత్రం ఏమీ చేయకుండా ఖాళీగా కూర్చుంటావు!" అని ఎగతాళి చేసేవాడు. దీనివల్ల మీనా చాలా బాధపడేది.
ఒకరోజు మీనా ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది. ఆమె ప్రశాంతంగా, "సోము, ఈరోజు మనం పనులను మార్చుకుందాం. ఈరోజు మీరు ఇంటి పనులన్నీ చేయండి, నేను పొలానికి వెళ్లి మీకు సహాయం చేస్తాను," అని చెప్పింది.
సోము నవ్వుతూ, "సరే, ఇంటి పనులు చాలా తేలికైనవి, నేను చేసి చూపిస్తాను!" అన్నాడు.
మీనా పొలానికి వెళ్ళగానే, సోము ఇంటి పనులను మొదలుపెట్టాడు. మొదట ఇల్లు శుభ్రం చేయడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ నేలను తుడుచుకోవడం మరియు దుమ్ము దులపడం ఎంత కష్టమో అతనికి అర్థమైంది. తర్వాత పశువులకు మేత వేయడానికి, నీళ్లు పోయడానికి వెళ్ళినప్పుడు, బరువైన బకెట్లు మరియు పశువుల అల్లరి వల్ల అతను చాలా ఇబ్బంది పడ్డాడు.
మధ్యాహ్నం భోజనం వండుతున్నప్పుడు అతనికి అసలైన కష్టం తెలిసింది. కూరగాయలు కడగడం, వంట చేయడం మరియు వంటగదిని నిర్వహించడం అంత సులభం కాదని అతను గ్రహించాడు. పాత్రలు కడగడం మరియు బట్టలు ఉతకడం చేసేటప్పుడు అతని చేతులు నొప్పిగా మారాయి. రోజంతా విశ్రాంతి లేకుండా ఇంటి పనులను చేయడం ఎంత పెద్ద సవాలునో అతనికి తెలిసింది.
సాయంత్రం మీనా ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, సోము అలసిపోయి కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను మీనా వైపు చూసి, "మీనా, నన్ను క్షమించు. నీ పని ఎంత కష్టమో నేను ఈరోజు తెలుసుకున్నాను. నిన్ను తప్పుగా అంచనా వేశాను," అని బాధగా అన్నాడు.
ఆ రోజు నుండి సోము మీనాను గౌరవించడం మొదలుపెట్టాడు మరియు ఆమెకు సహాయం చేయడం నేర్చుకున్నాడు.
Moral
ఇతరుల కష్టాన్ని మరియు శ్రమను ఎప్పుడూ తక్కువ అంచనా వేయకూడదు.
