కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో ఒక అందమైన పాఠశాల ఉండేది. ఆ పాఠశాలలో ఆనంద్ అనే ఉపాధ్యాయుడు ఉండేవారు. ఆయన కేవలం పాఠాలు మాత్రమే కాకుండా, పిల్లలకు క్రమశిక్షణ మరియు పరిశుభ్రత గురించి కూడా నేర్పేవారు.
ఒక రోజు ఉదయం ఆనంద్ గారు తరగతి గదికి వెళ్తుండగా, దారిలో పాత కాగితాలు, చిరిగిన బట్టలు మరియు చెత్తాచెదారం పడి ఉండటం గమనించారు. ఆ ప్రాంతం చాలా అపరిశుభ్రంగా ఉంది. ఆయన ఎవరినీ పిలవకుండా, స్వయంగా ఆ చెత్తనంతటినీ ఏరి తన సంచిలో వేసుకున్నారు.
తరగతి గదిలో పాఠం ముగిసిన తర్వాత, ఆయన ఆ చెత్తను తీసి తన డెస్క్ మీద పెట్టారు. పిల్లలందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు. 'సార్, ఈ చెత్తను తరగతి గదిలోకి ఎందుకు తెచ్చారు?' అని ఒక విద్యార్థి అడిగాడు.
ఆనంద్ గారు నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, 'పిల్లలూ, ఈ చెత్త బయట పడి ఉండి మన పాఠశాల చూడటానికి అస్సలు బాగులేదు. పాఠశాల అనేది ఒక దేవాలయం లాంటిది. మన చుట్టుపక్కల పరిసరాలు శుభ్రంగా ఉంటేనే మన మనసు కూడా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. ఈ ప్రాంతాన్ని శుభ్రంగా ఉంచడం కేవలం నా బాధ్యత మాత్రమే కాదు, మీ అందరి బాధ్యత కూడా.'
గురువుగారే స్వయంగా చెత్తను ఏరి తెచ్చారని తెలిసి పిల్లలు సిగ్గుపడ్డారు. ఆ రోజు నుండి, ప్రతి విద్యార్థి తమ తరగతి గదిని మరియు పాఠశాలను ఎంతో శుభ్రంగా ఉంచడం ప్రారంభించారు.
Moral
పరిసరాలను శుభ్రంగా ఉంచుకోవడం మనందరి బాధ్యత.
