ஒரு அழகான மலைப்பகுதியில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய பள்ளிக்கூடம் இருந்தது. அந்தப் பள்ளியில் மாணவர்களுக்குப் பாடம் எடுக்கும் பொறுப்பில் இருந்தவர் திரு. அருண். அவர் வெறும் பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பவர் அல்ல; மாணவர்களின் ஒழுக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் வளர்ப்பதில் மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர்.
ஒரு நாள் காலை, அருண் வகுப்புக்குச் செல்லத் தயாரானார். வகுப்பறை வாசலில் நடந்து செல்லும்போது, தரையில் சிதறிக் கிடந்த காகிதத் துண்டுகளையும், பிளாஸ்டிக் கவர்கள் மற்றும் சில பழைய துணித் துண்டுகளையும் கண்டார். அந்த இடம் மிகவும் அசுத்தமாக இருந்தது. அவர் யாரிடமும் சொல்லாமல், நிதானமாக அந்த குப்பைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தன் பையில் வைத்துக் கொண்டார்.
அவர் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்ததும், மாணவர்கள் வழக்கம்போல அமர்ந்திருந்தனர். பாடம் முடிந்ததும், அருண் மெதுவாகத் தன் பையிலிருந்து அந்த அசுத்தமான காகிதங்களையும் துணிகளையும் எடுத்து மேஜையின் மீது வைத்தார். மாணவர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்துடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். 'ஐயா, ஏன் இந்த குப்பைகளை வகுப்பிற்குள் கொண்டு வந்தீர்கள்?' என்று ஒரு மாணவன் தயக்கத்துடன் கேட்டான்.
அருண் புன்னகையுடன் சொன்னார், 'குழந்தைகளே, இவை அனைத்தும் வகுப்பறை வாசலில் அசிங்கமாகத் தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தன. நமது பள்ளிக்கூடம் ஒரு கோயில் போன்றது. நாம் இங்கே அறிவைப் பெறுகிறோம். நாம் கற்கும் இடம் சுத்தமாக இல்லாவிட்டால், நம் மனமும் தூய்மையாக இருக்காது. இந்த குப்பைகளைத் தூய்மைப்படுத்துவது ஆசிரியரின் வேலை மட்டுமல்ல, மாணவர்களாகிய உங்கள் ஒவ்வொருவரின் கடமையும் கூட.'
தன் பள்ளியைத் தலைவன் என்று நினைத்த பெரியவர், தாங்கள் செய்த தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தனர். அன்று முதல், அந்தப் பள்ளியின் ஒவ்வொரு மாணவனும் வகுப்பறையைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினர். அந்தச் சிறிய செயல், அந்தப் பள்ளியின் சூழலையே மாற்றியது.
பாடம்
சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பது நமது கடமையாகும்; தூய்மையே ஒழுக்கத்தின் தொடக்கம்.
