కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను ఒక గొప్ప యోధుడు కావాలని కలలు కనేవాడు. వీరుల కథలు వింటూ, వారిలాగే ధైర్యంగా పోరాడాలని అనుకునేవాడు.
ఒకరోజు, ప్రసిద్ధ యుద్ధ కళా గురువు వీరమణి ఆ ప్రాంతానికి వచ్చారని తెలుసుకున్నాడు. కవిన్ వెంటనే ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి, "గురువుగారు, దయచేసి నాకు కత్తి యుద్ధం నేర్పండి! నేను గొప్ప యోధుడిని కావాలి" అని వేడుకున్నాడు.
గురువు అతనిని చూసి, "నేను నీకు నేర్పిస్తాను, కానీ నువ్వు నా ఆశ్రమంలో ఉంటూ ప్రతిరోజూ నా పనుల్లో సహాయం చేయాలి" అని చెప్పారు.
కవిన్ సంతోషంగా ఒప్పుకున్నాడు. కానీ రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అతనికి అసంతృప్తి కలిగింది. కత్తి పట్టుకోవడానికి బదులుగా, అతను నీళ్లు మోయడం, కట్టెలు కొట్టడం మరియు ఆశ్రమం శుభ్రం చేయడం వంటి పనులు చేయాల్సి వచ్చేది. అంతేకాకుండా, కవిన్ పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, గురువు అకస్మాత్తుగా ఒక కర్రతో అతనిపై దాడి చేసేవారు. కవిన్ చాలా అయోమయానికి గురయ్యాడు. "నన్ను యోధుడిగా తయారు చేయకుండా, ఎందుకు ఇలా పనులు చేయిస్తున్నారు?" అని అతను బాధపడేవాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత, కవిన్ శరీరం చాలా బలంగా మరియు చురుగ్గా మారింది. ఒకరోజు గురువు ధ్యానంలో ఉన్నప్పుడు, కవిన్ పక్కనే ఉన్న ఒక కర్ర కత్తిని తీసుకుని గురువు వైపు వేగంగా విసిరాడు. గురువు చాలా చాకచక్యంగా తప్పించుకున్నారు.
కవిన్ భయంతో వణికిపోతూ, "గురువుగారు, నన్ను క్షమించండి!" అని ఏడ్చాడు.
గురువు నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, "కవిన్, కత్తి తిప్పడం ఎవరైనా నేర్చుకోవచ్చు. కానీ ఒక నిజమైన యోధుడు అంటే ప్రమాదం ఎప్పుడు వస్తుందో తెలియని సమయంలో కూడా అప్రమత్తంగా ఉండటం. ఈ పనుల ద్వారా నేను నీకు చుట్టుపక్కల పరిస్థితుల పట్ల అవగాహన మరియు ఏకాగ్రతను నేర్పించాను. నీ శరీరం ఇప్పుడు నిజమైన యుద్ధానికి సిద్ధంగా ఉంది."
గురువు తనకి తెలియకుండానే తన ఏకాగ్రతను మరియు చురుకుదనాన్ని పెంచుతున్నారని కవిన్ గ్రహించాడు. ఆ తర్వాత అతను ఎంతో శ్రద్ధతో శిక్షణ పొంది గొప్ప యోధుడిగా ఎదిగాడు.
Moral
ఏకాగ్రత మరియు క్రమశిక్షణే విజయానికి పునాదులు.
