ఒక అందమైన అడవిలో, జంతువులన్నీ తాగడానికి ఒక స్వచ్ఛమైన సెలయేరు ఉండేది. ఆ అడవిలో స్నోవీ అనే ఒక అందమైన తెల్లని గుర్రం ఉండేది. స్నోవీ చాలా దయగలది మరియు అందరికీ సహాయం చేసే స్వభావం కలది.
evide oka roju, బ్రూటస్ అనే ఒక పెద్ద మరియు దురాశ గల అడవి పంది అడవిలోకి వచ్చింది. ఆ సెలయేరును చూడగానే, బ్రూటస్ "ఈ నీరు ఇక నుండి నా సొంతం! ఎవరూ ఇక్కడికి రాకూడదు!" అని గర్జించింది. అది సెలయేరు దారిలో ఒక పెద్ద చెట్టు కొమ్మను అడ్డుగా వేసింది.
కొన్ని రోజులు గడిచాక, అడవిలో తీవ్రమైన ఎండలు పెరిగాయి. మిగిలిన నీటి వనరులన్నీ ఎండిపోయాయి. జంతువులన్నీ దాహంతో అలమటించసాగాయి. కానీ బ్రూటస్ సెలయేరును అడ్డుకోవడంతో ఎవరికీ నీరు దొరకడం లేదు.
స్నోవీకి ఇది చూడలేకపోయింది. "మనం ఏదో ఒకటి చేయాలి, లేకపోతే అందరూ దాహంతో చనిపోతారు," అని అనుకుంది. ఒక రాత్రి, బ్రూటస్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు, స్నోవీ ఆ అడ్డుగా ఉన్న కొమ్మను తొలగించడానికి ప్రయత్నించింది.
అకస్మాత్తుగా బ్రూటస్ నిద్రలేచి స్నోవీపై దాడి చేసింది. ఆ పోరాటంలో, స్నోవీ తప్పించుకోవడానికి నల్లని మట్టి మరియు బొగ్గు ఉన్న ప్రాంతం గుండా పరుగెత్తింది. దీనివల్ల స్నోవీ తెల్లని శరీరంపై నల్లని మట్టి చారలు పడ్డాయి.
మిగిలిన జంతువులన్నీ ధైర్యంగా వచ్చి బ్రూటస్ను అడవి నుండి తరిమికొట్టాయి. అడవి మళ్ళీ ప్రశాంతంగా మారింది. కానీ స్నోవీ తన శరీరంపై ఉన్న నల్లని చారలను చూసి బాధపడింది. "నేను అందాన్ని కోల్పోయాను," అని ఏడ్చింది.
అప్పుడు అడవిలోని పెద్ద ఏనుగు వచ్చి, "స్నోవీ, నువ్వు అందాన్ని కోల్పోలేదు. ఈ చారలు నీ ధైర్యానికి గుర్తులు. నువ్వు ఇతరుల కోసం పోరాడావని ఇవి చెబుతాయి!" అని చెప్పింది.
అప్పటి నుండి, ఆ మట్టి చారలు శాశ్వతమైన అందమైన నల్లని చారలుగా మారిపోయాయి. స్నోవీ ఇప్పుడు కేవలం తెల్లని గుర్రం మాత్రమే కాదు, ఒక గర్వించదగ్గ జీబ్రాగా మారింది.
Moral
కష్టాల్లో మనం చూపే ధైర్యమే మనకు ప్రత్యేకమైన గుర్తింపును ఇస్తుంది.
