అనగనగా ఒక చిన్న గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే యువ రాజు ఉండేవాడు. ఆర్యన్ చాలా తెలివైనవాడు, ఎప్పుడూ తన మంత్రులతో కలిసి రాజ్య పరిపాలన గురించి, పెద్ద పెద్ద వ్యూహాల గురించి చర్చలు చేస్తూ ఉండేవాడు. రాజసభలో జరిగే చర్చలు, ఉపన్యాసాలంటే అతనికి చాలా ఇష్టం.
ఒకరోజు మాణిక్యం అనే వృద్ధుడు రాజభవనానికి వచ్చాడు. అతను చాలా దిగులుగా ఉన్నాడు. ఆర్యన్ అతనిని పిలిచి, "తాతా, నీకు ఏమైంది? నేను నీకు ఏమైనా సహాయం చేయగలనా?" అని అడిగాడు.
మాణిక్యం నిట్టూరుస్తూ, "మహారాజా, మీ మంత్రుల మాటలు చాలా బాగుంటాయి, కానీ మా గ్రామంలోని ప్రజలకు అవసరమైన వార్తలు గానీ, సరైన సమాచారం గానీ అందడం లేదు. అంతేకాకుండా, మా గ్రామంలో చాలా మంది ఆకలితో అలమటిస్తున్నారు," అని చెప్పాడు.
ఆ మాటలు విన్న ఆర్యన్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. తాను కేవలం గొప్ప మాటలు, రాజకీయ వ్యూహాల గురించి మాత్రమే ఆలోచించి, ప్రజల ప్రాథమిక అవసరాలను మర్చిపోయాడని గ్రహించాడు. ప్రజలకు వినడానికి సరైన సమాచారం అందుబాటులో లేనప్పుడు, వారి ఆకలి తీర్చడం అత్యంత ముఖ్యమని అతను తెలుసుకున్నాడు.
వెంటనే ఆర్యన్ తన మంత్రులను పిలిచి, "మనం కేవలం గొప్ప విషయాల గురించి మాత్రమే చర్చించకూడదు. ప్రజలకు సరైన వార్తలు అందనప్పుడు, కనీసం వారి ఆకలి తీర్చేలా ఆహారాన్ని పంపాలి," అని ఆదేశించాడు.
అప్పటి నుండి, ఆర్యన్ వార్తలతో పాటు గ్రామాలకి ఆహార సాయాన్ని కూడా పంపించడం ప్రారంభించాడు. ప్రజల కష్టాలను అర్థం చేసుకున్న ఆ రాజుకు ప్రజలందరూ ఎంతో ప్రేమను అందించారు.
