ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಯುವ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಆರ್ಯನ್ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸುದೀರ್ಘ ಭಾಷಣಗಳು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮಾಣಿಕ್ ಎಂಬ ವೃದ್ಧನು ಅರಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಆರ್ಯನು ಅವನನ್ನು ಕರೆದು, "ತಾತನೇ, ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟವೇನು? ನಾನು ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಮಾಣಿಕ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾತುಗಳು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮದ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿ ಅಥವಾ ಸುದ್ದಿ ಯಾವುದೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ."
ಆರ್ಯನಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ತಾನು ಕೇವಲ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ್ದೆ ಹೊರತು, ಜನರ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು, "ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ, ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವ ಆಹಾರವನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಒದಗಿಸಬೇಕು," ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು.
ಅಂದಿನಿಂದ, ಆರ್ಯನು ಸುದ್ದಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಹಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಜನರ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಾಜನಿಗೆ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರೀತಿ ನೀಡಿದರು.
