முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு ஆரியன் என்ற ஒரு இளம் அரசன் ஆட்சி செய்து வந்தான். ஆரியன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; அவன் எப்போதும் தனது அமைச்சர்களிடம் ஆலோசனைகளைக் கேட்டு, பெரிய பெரிய திட்டங்களை வகுப்பதிலேயே மூழ்கியிருப்பான். ஒரு நாள், அந்த கிராமத்தின் ஒரு முதியவர், மாணிக்கம், அரண்மனைக்கு வந்தார். அவர் மிகவும் சோகமாக இருந்தார்.
ஆரியன் அவரிடம், "தாத்தா, ஏன் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறீர்கள்? ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் சொல்லுங்கள், நான் தீர்வு சொல்கிறேன்," என்று கேட்டான். மாணிக்கம் மெதுவாகச் சொன்னார், "அரசே, உங்கள் அமைச்சர்கள் சொல்லும் அறிவுரைகள் எல்லாம் மிகச் சிறப்பாக உள்ளன. ஆனால், எங்கள் கிராமத்தில் உள்ள ஏழை மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டிய செய்திகள் யாரும் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை. அவர்களுக்குச் செய்திகள் இல்லை, அதே சமயம் அவர்கள் பசியோடும் இருக்கிறார்கள்."
ஆரியன் யோசித்தான். அமைச்சர்கள் எப்போதும் புதிய சட்டங்கள் மற்றும் போர் வியூகங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசினார்கள். மக்களின் குறைகளைத் தாண்டி, அவர்களுக்குத் தேவையான செய்திகளையும், உணவையும் வழங்குவதில் கவனம் செலுத்தவில்லை. ஆரியன் உடனே தன் அமைச்சர்களை அழைத்தான். "நமது மக்கள் எப்போதுமே நமது பேச்சைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குத் தேவையான செய்திகள் (தகவல்கள்) எப்போதுமே சரியாகக் கிடைப்பதில்லை. ஒருவேளை அவர்களுக்குச் செய்திகள் கிடைக்கவில்லை என்றால், அவர்களின் வயிற்றுப் பசியையாவது போக்க நாம் முன்வர வேண்டும்," என்று கூறினான்.
அன்று முதல், ஆரியன் வெறும் ஆலோசனைகளை மட்டும் வழங்காமல், கிராமங்களுக்குச் செய்திகளையும், உணவுப் பொருட்களையும் சேர்த்து அனுப்பத் தொடங்கினான். மக்களின் தேவையை உணர்ந்த அரசன், மக்களின் அன்பையும் பெற்றான்.
