ఒక అందమైన గ్రామంలో శామ్యూల్ అనే ఒక పెద్ద వ్యాపారి ఉండేవాడు. అతని దగ్గర చాలా డబ్బు, పెద్ద ఇల్లు మరియు ఎన్నో ఆస్తులు ఉండేవి. కానీ శామ్యూల్ ఒక వింత మనిషి. అతను తన సంపదను ఎప్పుడూ ఖర్చు చేసేవాడు కాదు. తను మంచి ఆహారం తినడం లేదా మంచి బట్టలు వేసుకోవడం కూడా చేసేవాడు కాదు. డబ్బు ఆదా చేయాలనే ఉద్దేశంతో ఇంట్లో దీపం కూడా వెలిగించేవాడు కాదు.
అదే గ్రామంలో లియో అనే ఒక పేద బాలుడు ఉండేవాడు. లియో తండ్రి అనారోగ్యంతో ఉండటం వల్ల, చదువుకోవడానికి డబ్బు లేక ఇబ్బంది పడుతున్నాడు. ఒకరోజు లియో శామ్యూల్ దగ్గరకు వెళ్లి సహాయం కోరాడు. కానీ శామ్యూల్, "ఇదంతా నా సొంతం," అని చెప్పి అతడిని వెళ్లగొట్టాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, శామ్యూల్ ఇంట్లో పెద్ద ప్రమాదం జరిగింది. అగ్ని ప్రమాదం వల్ల అతని పెద్ద భవనం, బంగారం అంతా బూడిదైపోయాయి. శామ్యూల్ అన్నీ కోల్పోయి రోడ్డున పడ్డాడు. తినడానికి తిండి, వేసుకోవడానికి బట్టలు లేక de khổపడ్డాడు. అప్పుడు గ్రామస్తులు మరియు లియో కుటుంబం వచ్చి శామ్యూల్కు సహాయం చేశారు. అప్పుడే శామ్యూల్కు ఒక విషయం అర్థమైంది: సంపదను మనం అనుభవించకుండా, అవసరమైన వారికి ఇవ్వకుండా కేవలం దాచుకోవడం అనేది ఒక రోగం వంటిది. సంపద పరులకు సహాయం చేయడానికి మరియు మన జీవితాన్ని మెరుగుపరుచుకోవడానికి మాత్రమే ఉపయోగపడాలి.
